Logo veluws-nieuws.nl


Columns

Column: Ilandi en Stef

Eind november 2001. Nicole en ik gaan een maand naar Zuid-Afrika. Terug naar de plek waar mijn lief ooit haar PABO-stage liep. Terug ook naar het gastgezin dat haar tijdens die periode van drie maanden opving. Jaren later geldt voor mij hetzelfde: ook ik word er met open armen ontvangen.

Is het land vanaf seconde één al onvergetelijk, deze superlieve familie blijkt de kers op de taart die 'The World In One Country' heet. Ze vertellen over hun land, wij vertellen over het onze. Vooral de twee dochters hangen aan onze lippen. Terwijl wij de eerste dagen acclimatiseren en genieten van de omgeving rondom Pretoria, komt de 10-jarige Ilandi (de jongste dochter van het gezin) er achter dat ik de dag daarna jarig ben. Omdat ik haar uitgebreid heb verteld over mijn liefde voor muziek, legt zij het spontane linkje naar een Nederlandse muzikant die net een cd uit heeft gebracht met Zuid-Afrikaanse liedjes. Zijn naam? Stef Bos. Het album dat daar op dat moment nét in de winkels ligt? 'Van Mpumalanga tot die Kaap'. Van haar eigen zakgeld koopt ze die cd voor mijn verjaardag. Terwijl wij het album voor de eerste keer horen, raken zowel ons gastgezin, als ook mijn lief en ik ontroerd. Ontroerd vanwege de intense muziek, de gevoelige teksten, maar bovenal ook vanwege de ode aan dit prachtige land. Ik weet dat Stef Bos zijn tijd verdeelt tussen Nederland, Zuid-Afrika en België. Ik beloof aan Ilandi dat we hem tijdens onze vakantie opzoeken. Ze lacht om mijn grap.

Winkelcentrum in Kaapstad

Na een verblijf van een week bij het gastgezin, vervolgen we onze geweldige roadtrip door dit prachtige land. De cd wordt deze maand in 2001 grijsgedraaid. We eindigen onze reis in Kaapstad. Een prachtige stad die we cultureel verorberen. De laatste dag wandelen we daar een beetje doelloos rond in een prachtig winkelcentrum.

Totdat een lange blanke man ons, ietwat gehaast, passeert. Ik herken de persoon! Waarachtig: het is Stef Bos. We spreken hem aan en vertellen hem kort hoe zeer we genieten van zijn album. 'Waren jullie er net ook?', vraagt hij spontaan. Wij: 'Waar?' Hij: 'Nou, in die muziekwinkel hier om de hoek? Daar waar ik, samen met Frank Boeijen, mijn nieuwe album heb gepromoot?' We zijn flabbergasted en melden dat we hier helaas niets van wisten. Voor wij het weten, is hij verdwenen.

Een dag daarna vliegen we terug naar Pretoria. We vertellen aan Ilandi en de rest dat we Stef niet hebben gezocht, maar hem wel toevallig hebben gevonden. Onze laatste Zuid-Afrika-dagen spenderen we bij het lieve gastgezin in Pretoria. Eind december nemen we afscheid.

Sindsdien dragen we Zuid-Afrika, de familie De Villiers én Stef Bos voor altijd bij ons in ons hart. Concerten van de artiest bezoeken we vaak, de Zuid-Afrikanen kwamen tijdens een lange Europese vakantie al eens een paar dagen naar Nederland toe en 7 jaren geleden woonde Ilandi zelfs weken bij ons, toen ze au pair was in Nederland.

Vorige week is Ilandi (nu 25) getrouwd. We konden helaas niet op haar bruiloft zijn. Wél hebben mijn lief en ik die dag heel hard meegezongen met Stef Bos' interpretatie van het oude Afrikaanse volksliedje Suikerbossie: 'Ik volg het spoor van oude schepen, ver voorbij de evenaar. Ik volg het spoor van wie mij lief is, zo heeft mijn hart de koers bepaald...'

reageer als eerste