Dennis Dekker
Dennis Dekker (Foto: Dennis Dekker)

Slagbomen in het bos

Mijn achtertuin is de mooiste achtertuin van de wereld. Ik bedoel niet letterlijk ‘mijn achtertuin’ want daar is onkruid- en maaitechnisch gezien echt wel wat mis. Ik bedoel ‘de achtertuin’ die Veluwe heet. Wandelen en fietsen zijn logischerwijs hele fijne vormen van tijdsbesteding. Onlangs nog fietste ik weer eens een stukkie op mijn mountainbike. De geur in het bos is fenomenaal lekker, je ziet er de mooiste dingen. Je slingert van pad, naar ieniemienie paadje. Op het ene moment zit je op een bekende route, op het andere moment fiets je ergens waar je nog nooit geweest bent. Die diversiteit, die verrassingen, het is genieten met de hoofdletter ‘G’.

Natuurlijk ervaar ik ook wel eens minder leuke dingen in het bos. Toen ik maanden geleden samen met mijn zoon door de bossen van Heerde croste, kwamen we een loslopende hond tegen. Het dier was zichtbaar angstig, maar liep uiteindelijk braaf met ons mee. We toerden naar de rand van het bos. Daar kwamen we een echtpaar tegen die hun eigen hond aan het uitlaten was. Ze hadden deze situatie vaker bij de hand gehad en namen de loslopende hond mee. Later die dag zocht ik contact met hen. De zoekende baasjes waren niet lang daarna gevonden. Gelukkig maar.

Iets waar ik een stuk angstiger over ben? Op sommige plekken aan de rand van het bos, staan de parkeerplaatsen overvol. Op zich niet erg natuurlijk. Met mij, genieten veel mensen van ‘m’n achtertuin’. Soms staan die parkeerplaatsen echter zo vol, dat de slagbomen van Staatsbosbeheer geblokkeerd worden. Dat heb ik best vaak gezien. Heel eerlijk? Ik duik dan met een minder prettig gevoel het bos in. Stel je voor dat je ergens ongelukkig valt? Stel je voor dat hulp nodig hebt van andere partijen? Dat je gereanimeerd moet worden of dat er een ambulance ter plaatse nodig is?

Vorige week vertelde een fervent fietser me dat hij letterlijk zoiets had meegemaakt. Drie jaar geleden was hij daadwerkelijk hard ten val gekomen. Een gebroken sleutelbeen, een scheur in z’n schouderblad, diverse gekneusde wervels. Ambulancebroeders droegen hem het bos uit. Toen ze vervolgens met de ambulance het bos uit wilden rijden was de uitrit inderdaad geblokkeerd. De ambulancebroeders meldden dat dit met regelmaat gebeurt en dus een groot probleem is. In dit geval wisten de ambulancebroeders een alternatieve (hobbelige en pijnlijke) route over ruiterpaden, waardoor de fietser uiteindelijk zonder al te veel extra moeite naar het ziekenhuis gebracht kon worden. Maar soms kan een dergelijke blokkade natuurlijk het verschil maken tussen leven en dood.


Toen de fervent fietser een tijdje later weer op zijn mountainbike stapte, viel het hem op dat deze gevaarlijke situatie bijna elke weekend voorkomt. Hij stuurde mailtjes naar Staatsbosbeheer. Hij zocht contact met de lokale boswachter, met de politie, met de gemeente. Toch gebeurt er al jaren niets. “Ik houd mijn hart vast”, besloot de fervent fietser veelzeggend.
En zo is er ineens een stukje ontstaan waarin ik de loftrompet steek over mijn eigen achtertuin. Maar waarin ik talloze andere genieters eveneens oproep om goed na te denken over het belang van anderen wanneer ze hun auto parkeren.

Dennis Dekker

Meer berichten