Dennis Dekker
Dennis Dekker (Foto: Dennis Dekker)
Columns

Bert

Vroeger, in die fijne ongedwongen tijd toen niemand ooit nog van corona gehoord had, zocht ik regelmatig wat extra gezelligheid op in de kroeg.

Café-bar ‘t Tonnetje is zo’n dranklokaal waar ik in mijn leven erg veel geweest ben. Afgelopen woensdag sprak ik kort met de uitbater. Hij miste de gezelligheid die zijn gasten meebrachten. Ik gaf hem volkomen gelijk: ik miste de kroeg. En ik miste de gezelligheid van hem en van die andere gasten. Het leek wel eeuwen geleden dat die Eper kroeg ramvol met mensen stond. Die avond mijmerde ik er nog even op los. Talloze Tonnetje-herinneringen passeerden de revue. Zo herinner ik me de fenomenale themafeestjes tijdens oud en nieuw. Zo dacht ik met veel plezier terug aan de topavonden met livemuziek. Menig keer mocht dat zelfs ons eigen bandje zijn. Ik hoop echt dat er snel een vaccin of medicijn komt.

Plotsklaps kwam mijn ‘kroegtrip down memory lane’ ruw ten einde. Ik ontving een bericht met drie woorden: ‘Bert is overleden’. Ik wist niet wat ik las. Ja, deze fotograaf en medeoprichter van de website Epernet was al een tijdje ziek. Ja, hij werd niet meer beter. Maar dood? Hè? Ik was sprakeloos.

Het toeval wil: deze Epenaar komt voor in veel van mijn Tonnetje-herinneringen. Was hij ons bandje niet aan het fotograferen, dan hadden we het aan de bar wel over andere muzikanten. Ook hij was fervent concertganger. Maar aan de toog ging het eveneens over kunst. En over zijn originele benaderwijze. Hijzelf was daar bescheiden over: ‘Ik ben een fotograaf van toevalligheden. Ik zie iets gebeuren en leg dat snel vast.’ Ik dacht daar anders over. Soms roemde ik zijn geschiedkundige, journalistieke series, andere keren stak ik de loftrompet over zijn spannende vrij werk. In alle gevallen voegde ik het predicaat kunst toe. Hij vond enkel dat de fotobewerking (’een filtertje, een kleurzweempje’) zijn foto’s nog beter maakten. ‘t Waren mooie gesprekken die soms pas eindigden als we samen naar huis liepen. Tijdens één van die nachtelijke wandelingen waren zijn ogen vrijwel onafgebroken op de straatstenen gericht. Hij zocht blikjes. Die stopte hij zorgvuldig in boterhamzakjes die ineens uit z’n jaszak kwamen. Nog geen week later was er een nieuwe fotoserie. Thuis had hij die blikjes zorgvuldig plat geslagen en ze onder de fotoscanner gelegd. Fotograferen 2.0: geniaal bedacht. Denk popart, denk Andy Warhol. Dergelijke unieke denkwijzen maakten dat hij vaak exposeerde. Met werk dat altijd voor discussies zorgde. Een vrouw in een doorschijnend plastic regenjas met een gasmasker op? Een reeks tulpen die aan het vergaan zijn? Felgekleurde, ietwat bewogen winkelpanden die een grafisch lijnenspel vormen? Een dame in een piepkleine bikini die op het punt staat om in een plas regenwater te duiken? Zijn blik was origineel.

Wat hij ook zei? ‘Ik fotografeer al ruim 40 jaar. Ik heb zo veel gemaakt. Als ik ooit uit de tijd raak, dan het opruimen en weggooien nog een hele klus worden.’ Mijn idee? Niets weggooien! Alles veiligstellen in het streekarchief. Zijn werk is voer voor volgende generaties. En als de coronabeperkingen achter de rug zijn moet er sowieso een postume overzichtstentoonstelling van zijn werk komen. In ‘t Tonnetje. Ik help met inrichten en ik ken ook nog wel een bandje die de livemuziek wil verzorgen.

Ik hoop op een ramvolle kroeg en een eervol eerbetoon aan de kunstenaar Bert Hanekamp.

Dennis Dekker

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden