Foto:
Columns

Dat muj ma oaver geev’m

Ik mosse van de wêêke zo op iens weer denk’n an mien Tana, ofwel tante Hendrikje zoas ze officieel heett’n. Ma umdat dat veur een jonge die net proat’n kan veul te muuilijk is, had ik doar ma Tana van emak. En zo lang ik heur ekend hebbe, en dat was zo’n zestien joar, is ‘t Tana ebleev’m.

Wie won’n eers bij Tana en Ome Gait, die was twaalf joar jonger as heur, in de Zandgat’n. Toe ome Gait de boerderieje noas de Lindenhof kop’n, bent wie mee verhuus. En was toe een joar of zesse en vanof die tied kan ik mien Tana goed herinner’n. Zie was een vrouwe die nooit op de veurgrond kwamp, stillechies gunk ze zo heur weg. Ome Gait was een keerl vol bravour, altied drukte, altied in de weer. Hoe Gait dur toe kwamp um met een twaalf jaor oldere vrouwe te trouw’n weet ik niet ma ‘t was een biezunder span.

Tana stunt altied veur iederiene klaor. Ik wusse al rap de weg de dêêle aover nao de keuk\n. Ome Gait heult nog een paar koene en wat geit’n dus dur was daor altied wel wat te doen. En Tana stunt altied klaor met wat drink’n en een koekkie, dat heulp natuurlijk ok. Tana was in 1898 gebor’n dus toe ik heur beeter ler’n kenn’n was ze al dikke in de vieftig en in mien oog\n dus een olde vrouwe. Noe astur sneeuw en ies is, weet ik nog dat ik schaats’n leer’n bie Tana op de viever. Zie hadd’n veur ‘t huus een grote viever waor in de zomer ant’n in zwomm\n. Soms gewone ant’n ma ok wel mandarijnant’n of van die Indische loopant’n. Ma in de winter vriez’n de viever dichte. Tana vunt ok nog een paar olde schaats’n, van die hölties, en zo kon Hendik schaats’n ler’n.

En van de viever bie Tana gung ik noa heur breur en dus mien ome Jaap, ok wel Jaap Rechop enuump umdatte altijd stijl rechop zat. Of dat noe op de bok van de slepkoare was, op de fietse of in de karkbanke Jaap zat altied rechop. En Jaap won’n toe noas de iesbane, noe Vaders Erf waor de jonge woont. En as ‘t hadstikke kold was, koj bie ome Jaap altied opwarm’n zogezeg. Ie moss’n niet te nauwe kiek’n bie ome Jaap want aai koffie kreeg’n, veeg’n hie eers met de punte van de kiele de moez’nköttels uut de koppies!

Ik kwaame op Tana um wat ze altied zee as ‘t op dinge an kwamp die niet zo goed begriep’n konn’n. Tana word’n ziek toe aak denk ik een joor of viftiene waare. Ik zat nog op de ambachtsschoele en as ik op dinsdag en vriedag uut schoele kwaame, gung ik eers noa Tana toe want dan was de krante dur: ‘t Veluwsch Nieuws! Die pluuz’n ik dan uut, op de grond veur de kol’nkachel in de kamer. Tana lag toe al in bedde umdat ze ziek was. ‘Hoe lange ‘t nog duurt weet ik niet, dat mut ik ma aover geev’m”, zee ze op een gegev’m og’nblik.

Daor mu’k nog wel is an denk’n in oonze maakbare samenleving zoas dat teeg’nwoordig heet. Wie denk dat aaw alles in de hand heb of verklaor’n kunt, veur corona maak wie ma een dashboard en dan denke wie dat aaw ‘t onder controle heb.. Wie vindt mens’n as Tana ma niks in disse tied. Die war’n olderwets, achterlijk of nog arger.

En toch had Tana iets wat wie misschien wel heel arg mist: zie had ruste umdat ze ‘t aover egeev’m had. En wie loop rond met een kop vol stress.....

hendik uut de veldsiet

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden