Luke wil het leven blijven zien


<p>Luke Wolf uit Heerde heeft kanker. Hij vertelt openhartig en krachtig over zijn ziekte. De Heerdenaar blijft positief. &#39;Ik ga er voor!&#39;&nbsp;</p>

Luke Wolf uit Heerde heeft kanker. Hij vertelt openhartig en krachtig over zijn ziekte. De Heerdenaar blijft positief. 'Ik ga er voor!' 

(Foto: Annike van Rijsbergen)

Luke wil het leven blijven zien

Heerde - Ruim 11,5 meter. Dat is de lengte van zijn kralenketting. Elke kraal staat ergens voor. Een operatie, chemotherapie of een behandeling. Je zou kunnen concluderen dat de 17-jarige Luke Wolf uit Heerde de afgelopen jaren wel het nodige te verduren heeft gehad. Daar blijkt alleen niet veel van, wanneer hij over zijn ziekte vertelt. Hij is positief, hij blijft positief. Hij maakt volop grapjes. “Natuurlijk wordt het me ook wel eens te veel. Dan jank ik even kort op mijn kamer. Dat lucht op. Maar vervolgens ga ik er weer snel tegenaan.”

(door Dennis Dekker)

Hij is er even goed voor gaan liggen, daar op de bank in de woonkamer van zijn ouderlijk huis. “Ik zoek even m’n chill-houding, ok?” Luke lacht en vertelt de verslaggever die aan de andere kant van deze ruimte zit, over de afgelopen jaren van zijn leven. “Ja, wanneer je kanker hebt, dan is dat zeker wel heftig, ja. Maar ik geef niet op. Kijk nou naar die bekende snowboardster Bibian Mentel. Wat zij allemaal heeft meegemaakt! Zij blijft ook zo positief. Dat wil ik ook.”

Osteosarcoom

Ondanks die positieve houding nu, moeten we toch even terug naar 2018, toen de wereld van deze tiener voor het eerst instortte. De 14-jarige Luke voetbalde bij SEH, maar had last gekregen van z’n knie. “Tijdens een wedstrijd was ik er tegenaan geschopt. Ik dacht dat fysio zou helpen. De bult werd echter groter en de fysiotherapeut vond dat er iets niet in de haak was. “Hij stuurde me door naar het ziekenhuis.” 

Na diverse onderzoeken, kreeg Luke te horen dat hij een osteosarcoom (bottumor) bij z’n linkerknie had. “Deze vorm van kanker moet eerst dood gemaakt worden met chemotherapie.” Die behandelingen in Utrecht begonnen al snel. Ondanks enkele bijwerkingen zoals moeheid en het verliezen van haar, verliep alles redelijk voorspoedig. “De tumor was niet verder gegroeid en leek ook niet uitgezaaid te zijn.” 

Een jaartje later volgde een ingrijpende, noodzakelijke operatie. “Want ook al is die tumor dood, hij moet wel uit je lichaam. Ik kreeg een knieprothese en moest weer leren lopen. Uiteraard bleef ik onder controle staan.” Dat leren lopen ging goed. “Ik wilde zo graag. Voetballen zal nooit meer lukken, maar een rondje wandelen, is al heerlijk. Daarbij heb ik één grote hobby: rijden met 4x4 auto’s op een parcours. Dus ik ben blij dat ik nog twee benen kan gebruiken.”

Maar Luke’s wereld stortte toch voor de tweede keer in. In de herfstvakantie van 2019 genoot de Heerdenaar, samen met andere leeftijdsgenoten die kanker hebben, eerst nog van een geweldig vakantiekamp. “Ik heb daar vriendschappen voor het leven opgedaan.” Niet lang daarna bleek tijdens een controle dat er iets te zien was op z’n rechterlong. “Ze konden niet goed zien wat het was, maar dat bolletje moest wel weg.” 

Weer naar het Prinses Máxima Centrum. Weer talloze chemotherapie-behandelingen. Het traject was ‘tien keer zo zwaar, dan de keer daarvoor’. Weken, maanden achtereen. Elke dag naar het ziekenhuis in Utrecht. Iedere dag dat slangetje met vergif in z’n lichaam. “Tijdens die periode zag ik op Marktplaats dat er een vuurrode 4x4 Suzuki Samurai te koop stond. Het was mijn droomauto. Ik werd er zelfs zenuwachtig van. Ik ben nog diezelfde week samen met mijn vader naar dat adres gegaan en heb hem kunnen kopen. Die auto heeft me door deze moeilijke periode heen geholpen. Ik keek uit naar de weekenden. Want dan kon ik weer rijden op de crossbaan in Heerde.”

 ”Pech? Ja, misschien. Maar het kan veel erger. Ik ken inmiddels zo veel jongeren die er veel slechter aan toe zijn, dan ik.”

Na een scan bleek echter dat er niet één maar vier bolletjes te zien waren. “Dus ook mijn long moest er uit.” Corona zorgde er voor dat die operatie eerst uitgesteld werd. Mede daardoor kon Luke ‘nog wel even’ het diploma van zijn middelbare school halen. In juli 2020 vond de operatie eindelijk plaats. “Ik kreeg daar nogal wat complicaties”, lacht Luke met gevoel voor understatement. “Longontsteking, vocht achter de hartkamer, vocht in mijn hartzakje. Pech? Ja, misschien. Maar het kan veel erger. Ik ken inmiddels zo veel jongeren die er veel slechter aan toe zijn, dan ik.” Na een week intensive care, volgden nog drie weken ziekenhuis. “Ik had eerst een kamer midden op de verdieping. De muren kwamen op me af. Ik wilde naar buiten kijken, genieten van een zonsondergang. Ik wilde het leven zien. Gelukkig werd ik verhuisd.” In de herfst van 2020 begon Luke vol goede moed met revalideren. “Fysiotherapie, fitness; ik deed alles om weer in conditie te komen. Hij was bezig met het halen van z’n rijbewijs en begon aan een vervolgopleiding om automonteur te worden. De nare periode leek eindelijk afgesloten te zijn.

Toch was het 1,5 maand geleden weer mis. Voor de derde keer. “Ik voelde me dagenlang heel erg vermoeid. Ik kon bijna niets meer. Een paar meter lopen was al moeilijk.” Er werden diverse scans gemaakt. Na een CT-scan bleek er iets te zitten bij Luke’s hart. “Ik zag het al aan het gezicht van de chirurg. Die kwam meteen vertellen dat ‘het niet goed was’. Een tumor van 5 bij 7,5 centimeter drukt tegen mijn hart en tegen mijn slokdarm.”

Ketting

Ondanks alles blijft Luke nog altijd positief. ‘Het wordt lastig om je beter te maken’, sprak het chirurgenteam tegen hem. “Maar dan zie ik tóch nog hoop. Ik hoor niet dat ze me niet beter kunnen maken. Ze hebben niet gezegd dat ze niets meer voor me kunnen doen. Dus ik hou me vast aan het positieve deel uit die boodschap.” De afgelopen zes weken stonden dus wéér in het teken van chemotherapie. De laatste van die reeks heeft hij afgelopen maandag gehad. “Ik heb natuurlijk nog geen uitslag, maar ik moet wel zeggen dat ik me veel beter voel. Ik hoop dat de tumor gekrompen is. Als dat zo is, dan ben ik heel erg blij. Dan volgt er namelijk nóg een traject met chemobehandelingen en zelfs ook bestralingen. Die ketting was al lang, maar hij wordt nog wat langer. Kom maar op: ik ga er voor.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden