Niets is voor altijd


Foto:
Columns

Niets is voor altijd

Ik heb altijd veel interesse gehad in geschiedenis. Dat komt misschien vanwege die meester op de lagere school die beeldende voordrachten hield over de prehistorie en de klassieke oudheid. Of door die geschiedenisleraar die vol vuur vertelde over de Schot Adam Smith die de grondslag legde voor de liberale economie. Moeilijk onderwerp, zul je zeggen. Toch had het wél mijn interesse. Al kan dat natuurlijk ook komen omdat onze leraar hem consequent ‘Smissss’ noemde.
Jaren later wakkerde de docente kunstbeschouwing van de hbo-opleiding Journalistiek mijn liefde voor geschiedenis nog eens extra aan. Door haar kreeg historie ineens een nog duidelijkere link met kunst en architectuur.

Ook lokaal duik ik graag in de geschiedenis. Ik lees graag verhalen van de historische vereniging Ampt Epe. Ik volg de Facebookpagina ‘Oud Epe’ waarop diverse foto’s en lezenswaardige anekdotes geplaatst worden over plekken, situaties, woningen en gebouwen van weleer.

De historische plaatjes die je bij een lokale supermarkt kunt sparen, vind ik om diezelfde reden zeer interessant. Al is er grote kans dat mijn boek met plaatjes nooit vol komt. De actie is helaas ten einde en er zijn nog talloze lege vakken zichtbaar.

Die berichten op Oud Epe en die historische plaatjes zijn natuurlijk momentopnames. Anno 2021 ziet het er vaak heel anders uit. Maar ja, dát is waar geschiedenis om draait. Wijlen Jeroen van Merwijk zong het ooit al eens: ‘Niets is voor altijd’. Ik moest aan dat lied denken toen ik deze week door het dorpscentrum van Epe liep. Hoe zou een journalist hier over een halve eeuw naar kijken? Wat zou hij of zij over deze periode optekenen?

Ik probeer die vragen zelf te beantwoorden. Natuurlijk zorgt corona voor een geschiedkundig interessante periode. Van lege horecaterrassen en van winkels met dichte deuren die slechts op afspraak voor kleine gezelschappen te bezoeken zijn. Daarbij maakt de crisis dat ondernemingen hun deuren helaas moeten sluiten. Dat kleine cadeauwinkeltje van die enthousiaste onderneemster is een treurig voorbeeld. Of die supermarkt van de Syrische meneer die pas een half jaar geleden geopend werd.

Toch zijn er ook hoopvolle veranderingen die geschiedenis schrijven. Zo wisselt een gedreven stel een andere ondernemer af om een welbekend horecaplekje weer nieuw leven in te blazen. Of gaat dat welbekende hotel na 20 jaar gelukkig over in andere handen.

Deze periode markeert verder een aantal bouwkundige veranderingen, bedenk ik terwijl ik langs het voormalige bankgebouw aan de rand van het dorp loop. Op die plek moet over een paar jaar een appartementencomplex komen. Het zal de naam dragen van de befaamde Eper dokter die in 1944 overleed. De groene oase erachter heeft die naam al.

Midden in het centrum, staat een andere grote ontwikkeling op stapel. Het gebouw waarin een warenhuis zit, wordt gesloopt. De tekening van de nieuwe winkel met appartementen erboven laat onderscheidende architectuur zien. Ernaast komt een doorgang die verbinding legt met het pittoreske parkje dat je vanaf de Hoofdstraat nooit zag. Ik analyseer: het wordt nieuw, het wordt historie. En over 50 jaar zal die andere schrijver vast ook concluderen: de geschiedenis blijft, maar niets is voor altijd.

Dennis Dekker

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden