Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

Column - Supermarktgesprek

De supermarkt is niet alleen de plek waar je boodschappen doet. Het is eveneens een locatie waar mooie gesprekken kunnen ontstaan. Al duren ze vaak slechts minuten, zo'n dialoog kan een veel grotere impact hebben.

Laatst stond ik er te praten met een lieve vrouw. Ze is de echtgenote van een leraar die vroeger lesgaf op mijn lagere school. Ze informeerde eerst zeer vriendelijk over het wel en wee van onze familie. Maar verder stond ze nadrukkelijk stil bij mijn columns. 'Die lees ik altijd. Met zeer veel plezier', vertelde ze. 'Af en toe ga ik dan zelfs even kort in gesprek met jou. Zo pal boven die letters in de krant. Bijvoorbeeld toen je dat mooie eerbetoon schreef aan je veel te vroeg overleden moeder. Ik wil je dan meteen laten weten hoe prachtig ik het vond. En dan ontstaat er in mijn huis ineens een eenzijdig gesprek met jouw woorden.' Verlegen en ietwat geroerd, nam ik haar compliment in ontvangst. Ik voelde me vereerd.

Stemmetje

Toen ik met de kar vol weekboodschappen naar huis liep, was ik in eerste instantie erg blij met het vluchtige supermarktgesprek. Maar toch hoorde ik vervolgens ergens een stemmetje in mijn achterhoofd die zei dat er misschien ook wel een reden te vinden is waarom ze mij dat compliment helemaal niet hoefde te geven. Haar man, de lagere schoolleraar die ik net al even kort opvoerde, werd vroeger namelijk wel eens gepest door de leerlingen. Ik zal niet zeggen dat ik voorloper was in de pestactiviteiten van toen, maar ik zeg zeker ook niet dat ik er niet aan meedeed.

De leraar was er één van de oude stempel. Ik herinner me hem als een lieve, ietwat kwetsbare man die tegelijkertijd gedisciplineerd, strikt en rigide bleek als het om leermethodes ging. Hij had strenge regels omtrent huiswerk. Wanneer je dat dus niet gedaan had, dan kreeg je de wind van voren. Hij schreef in zwierige, doch ouderwets trillerig schrift op het schoolbord. Hij reed altijd op een gammele fiets door het dorp en leek voor mij daardoor wel een beetje op een verstrooide professor. Hij deed weliswaar aan muzikale opvoeding, maar speelde steevast op een niet zo nauwkeurig gestemd orgel. Daarbij beperkte het repertoire zich veelal tot, in onze ogen moeilijk te verteren, klassieke stukken, psalmen en gezangen. Ook had hij af en toe moeite om orde te houden. Allemaal aspecten die koren op de molen waren voor een pesterig, bijdehand klasje met kinderen van een jaartje of 10 à 11.

Toch bleek tijdens de middelbare schoolperiode ineens dat discipline en strenge huiswerkregels juist essentieel waren voor het welslagen van een opleiding. Daarbij kwam ik op diezelfde middelbare school ineens serieus in aanraking met de schoonheid van klassieke muziek.

Goh, dat alles had die lagere schoolleraar me een paar jaren eerder óók al proberen te leren. Ik was hem daar met terugwerkende kracht dus dankbaar voor. Ik had hem dat graag nog eens persoonlijk verteld. Jammer alleen dat hij vlak na zijn pensioen al overleden is. En omdat ik er tijdens het recente supermarktgesprek niet aan toe kwam om dit allemaal aan zijn vrouw te melden, gebruik ik deze kolommen maar. Ik weet namelijk dat ze meeleest...

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox