Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

Bijzonder talent

Ze zit te wachten in haar stoel. Ze wiebelt met het ene been, friemelt aan d'r jurk. Haar blik lijkt een beetje afwezig. Toch ontgaat haar niets. Want daar is deze avond veel te belangrijk voor. Sterker: voor deze gelegenheid heeft ze een prachtige jurk aangetrokken. Smalle schoentjes met kittige hakjes daaronder.

De kerk is prachtig versierd. De stoelen allemaal bezet. Het publiek weet wat er komen gaat. Dit is een talentenjacht. Hier vertonen jonge musici hun kunsten. Hier beoordeelt een jury een ieder op zijn of haar kunnen. Hier verdienen de beste drie een prijs. 't Belooft weer een prachtige avond te worden...

Dan wordt ze aangekondigd. Ineens verschijnt er spanning in haar ogen. Ze loopt naar het trappetje en schuifelt voorzichtigjes, voetje voor voetje, het podium op. Ze pakt de vleugel vast. Het instrument geeft haar letterlijk houvast.
Ze staat op het podium. Zucht nog een keertje zichtbaar en zoekt dan de kruk. Gaat zitten en gluurt naar de partituur op de vleugelrand, pal voor haar gezicht. Nog één keer een snelle zucht. En dan begint ze te spelen. Ietwat verlegen en onzeker. Maar wel in opperste concentratie.

Ze zit kaarsrecht achter de vleugel. Heeft ineens een stralende glimlach op het gezicht getoverd. Heel voorzichtig aait ze de toetsen. Eén voor één. Noot voor noot. Secondes gaan voorbij. Even zit ze niet meer in de kerk. Even zweeft ze letterlijk midden in deze compositie. Onverstoorbaar muziek maken, noemen ze dat. Haar kleine oogjes twinkelen.
Af en toe gaat het even mis. Dan hapert het, dan twijfelt ze. Of stopt ze even. Maar die glimlach blijft. Ondanks de foutjes zet ze tóch door. Tot aan de allerlaatste notencombinaties van haar toetsenzoekende linker- en haar rechterhand.

En dan is het stil. De snaren van de vleugel galmen nog wat na. Ze schrikt wakker uit haar eigen vertolking van deze compositie, schuift de kruk achteruit, gaat staan en tuurt de kerk in. Ze zoekt haar ouders, zo lijkt het...

Meteen daarna neemt ze het applaus als een ware winnaar in ontvangst. Een parmantige buiging volgt. Ja, het is een wedstrijd. En nee, ze is vast niet de kandidaat met het meeste muzikale talent. Maar zo belangrijk is die conclusie niet. Want iedereen ziet: zij levert vanavond wel de grootste prestatie van allemaal. Dat heeft iets te maken met wat extra chromosomen. Dat hadden de toehoorders allemaal heus wel gezien. Toch heeft niemand daar de afgelopen minuten aan gedacht. Want deze jongedame speelt toch maar mooi even een deel van het welbekende wiegelied van Brahms. Daarbij komt: het gros van de aanwezigen in deze zaal kan geen noot spelen. Dus ze kunnen niet anders dan deze prachtige prestatie op de juiste waarde schatten. Het geklap en gejuich zwelt aan. Sommigen gaan zelfs staan. Bij de bijzondere pianiste zelf, verdwijnt de stralende lach de hele avond niet meer van haar gezicht. En de te winnen prijs? Pfff, die is uiteindelijk helemaal niet relevant meer. Want zij heeft de harten gestolen van alle mensen in deze kerk. En dat is natuurlijk veel meer waard. Voor Muriël zelf, maar bovenal voor het publiek.

Dennis Dekker

Meer berichten

Shopbox