Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

Muzikale erfenis

Honderden platen. Ze staan netjes uitgestald op de vloer van mijn werkkamer. In hardplastic boxen, in grote supermarktshoppers. Ik ben amper in staat om er langs te lopen, zodat ik uiteindelijk achter de computer kan plaatsnemen. Het kamertje was al klein, maar is nu nog veel krapper dan anders. Toch is het aspect van een schromelijk gebrek aan ruimte zo ongeveer het allerlaatste waar ik mee bezig ben. Ik weet namelijk niet hoe gauw ik dit vinyl moet afluisteren. Fantastische elpees van Kraftwerk, Manassas, Art Blakey of van Japan. Van Keith Jarrett, Ry Cooder, Joe Jackson, Charles Aznavour en Brian Eno. Ik kan maar moeilijk onder woorden brengen hoe blij ik hier van word. Wát een geschenk.


Deze muzikale erfenis komt van iemand die nog lang niet dood is. Iemand die ik al jaren ken. Iemand die mij een paar jaar geleden al eens een stel platen had verkocht omdat hij wist dat ik vinylliefhebber ben. Twee maanden geleden stuurde hij me een mail. Of ik de rest van zijn muziekcollectie ook niet wilde hebben. Hij had het vinyl gedigitaliseerd en wilde er vanaf. Hij dacht aan mij en wilde ze, zo schreef hij, 'bij leven graag aan mij nalaten'. Hij kende 'niemand die hij er een plezier mee zou kunnen doen'. Of ik mijn eigen collectie niet wilde aanvullen met zijn platen. Wanneer ik daar oren naar had, dan mocht ik, voor een 'muzikale vlootschouw', wel eens bij hem op bezoek komen.

De afspraak werd gemaakt. We kletsten honderduit. Over de baan die hij ooit had bij een Zwolse platenzaak genaamd De Artist. Over alle bijzondere gebeurtenissen die hij daar meemaakte. Bij de opening van deze winkel (in 1965) zorgde de Engelse popheld Dave Berry bijvoorbeeld voor een totale chaos in de stad. Maar hij vertelde ook over de vele guldens die hij in zijn leven spendeerde aan het zwarte goud. En dat voor hem aan iedere plaat eigenlijk wel een verhaal kleefde. U zult begrijpen: als muziekliefhebber hing ik aan zijn lippen. Maar vervolgens ging dit gesprek letterlijk en figuurlijk naar een ander niveau. We klommen de trap op. Naar de eerste verdieping van zijn huis. Daar werd ik geconfronteerd met kasten vol vinyl. Het enige dat hij zij: 'Je mag alles meenemen. Het zal vast niet allemaal jouw smaak zijn. Zie maar wat je er mee doet. Het is van jou. En als ik eerlijk ben: zo zonder platen heb ik ook niets meer aan die platenspeler. Neem die dus ook maar mee'. Tas voor tas, krat voor krat, ik sleepte het allemaal naar mijn auto. Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel. Hij lachte en zag dat het goed was.

Nu, weken later, geniet ik nog elke dag van al het moois dat hij me gaf. Geregeld meld ik me even via app of mail. Om hem te vertellen over die ene prachtige ontdekking, over dat ene fijne liedje. Muziek inspireert, zoveel is wel duidelijk. Want wanneer ik naar de afwisselende nummers van Joan Armatrading luister, of naar de fenomenale jazz-vibrafonist Milt Jackson, of naar het zoetgevooisde stemgeluid van Michael Franks, dan denk ik direct aan de plek waar dit zwarte goud al die jaren gestaan heeft. Dan denk ik aan al die verhalen van de voormalige eigenaar. Aan de zorgvuldigheid waarmee hij zijn platen steeds behandeld heeft. Dan denk ik aan de vele luisteruren die hij al achter de rug heeft. Maar dan denk ik ook aan de talloze luisteruren die er bij mij nog zullen volgen. Daarom deze column als dankbetuiging. Als tekstuele erfenis. Van iemand die nog lang niet dood is.

Dennis Dekker

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox