Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Gerard Libert
Columns

Eleonora deel II

In 1343 toog Eleonora met de moed der wanhoop, tezamen met haar twee zoontjes Reinald III en Eduard naar het Nijmeegse Valkhof, om haar man en de daar verzamelde edelen, zonder schaamte haar ontblote bovenlichaam te tonen en daarmee bewees, dat er van de valse beweringen afkomstig vanuit de domini-canenorde, dat zij aan lepra zou lijden, niets klopte en waardoor hun huwelijk zware tijden doormaakte. Iedereen was diep onder de indruk van dit moedige en wondermooie gebaar en ook de hertog zag wel in dat zijn afstandelijke houding naar haar ongegrond was. De rusteloze en altijd onderweg zijnde, maar ook dementerende hertog Reinald kreeg geen tijd het goed te maken, want hij stierf nog datzelfde jaar en liet een 25 jarige weduwe met twee kinderen achter.
Als Vrouwe van Veluwe, een titel die zij als weduwengoed had verkregen na de dood van haar echtgenoot, ging zij wonen op kasteel Staverden. Zij overhandigde in 1346 aan de stad Hattem, de van haar zegel voorziene schenkingsbrieven, waarin bepaald was dat een woest gebied, nu genaamd 't Veen, aan de Oostelijke zijde van de stad, aan de stad Hattem geschonken werd. In 1353 verleent zij aan Hattem het recht op het houden van twee grote jaarmarkten. Een ruimhartig gebaar, ver voordat hertog Willem van Gelre in 1401 de Hoenwaard aan Hattem schonk. Het aangrenzende, ruim 300 ha grote uiterwaardengebied. Eleonora kreeg rond 1350 te maken met een burgeroorlog in haar gebied tussen haar zonen, de kwetsbare Reinald III en de doortastende Eduard, die elkaar de macht over het hertogdom betwistten. Zij koos de partij van haar jongste zoon Eduard, net als de Van Bronckhorsten. De Van Heeckerens hadden zich achter Reinald geschaard. Deze oorlog duurde tientallen jaren en staat bekend om de Gelderse twisten. In diezelfde tijd werd Gelre ook nog eens getroffen door een catastrofale builenpestepidemie en dat bracht een sterk uitgedund Gelre aan de rand van de afgrond.
Twaalf jaar na haar echtgenoot zou ook Eleonora in Deventer, waar zij zich had teruggetrokken overlijden. Zij werd begraven in de Broerenkerk aldaar, 36 jaren jong. Kort voor haar dood heeft zij nog een aantal kloosters rijkelijk begunstigd en zij sympathiseerde openlijk met de Franciscaanse orde, hetgeen een gevolg was van haar afkeer van de concurrerende orde van de Dominicanen, die negatieve berichten over haar had verspreid.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox