Logo veluws-nieuws.nl


Columns

Benaco

De statige berg voor me, heeft iedere dag wel honderd verschillende gezichten. Ik maak notities om deze herinneringen levend te houden. Om die gezichten nooit meer te vergeten.


Wanneer ik 's ochtends vroeg nieuwsgierig uit het raam tuur, dan is de statige berg nog gehuld in flarden mist. Het water ervoor is aalglad als een blinkende spiegel. Op de talloze kronkelige, smalle weggetjes is bijna geen verkeer te bekennen. De wereld alhier, is nog vredig en in ruste. Ik aanschouw dit wonderlijke moment.

Een uurtje later pruttelt de koffie. Vanuit de woonkamer van dit prachtige appartement zie ik dat het grootste deel van de statige berg beschenen wordt door oneindige reeks van priemende zonnestralen. Ik loop naar buiten. De lucht is helblauw. De besneeuwde toppen van de statige berg zijn ietwat geheimzinnig verscholen achter een zorgvuldig opeengestapeld stel schapenwolkjes. Ik ga zitten in het gras en maak aantekeningen om ook dit gezicht nooit meer te vergeten. Zonlicht wordt sterker en kietelt mijn huid. De schaduwen op de rotspartijen van de berg worden harder. De dag is begonnen.

Meerdere malen kijk ik naar de statige berg. Meerdere malen denk ik aan het onbetaalbare aspect van herinneringen. Ik schiet foto's. Veel foto's. Want naast de woorden zijn ook beelden van belang. Schrijven om nooit meer te vergeten, kiekjes maken om herinneringen levenssap te geven. Ik denk dat dit in mijn leven één van de belangrijkste drijfveren is. Denken aan vroeger, dat mooie moment, die prachtige vakantie, die geweldige gebeurtenis. Ik doe het tegenwoordig meer dan ooit. Om het geheugen te trainen. Om mijn eigen encyclopedie van herinneringsmemorabilia zoveel mogelijk te laten groeien. Want ooit kan het maar zo zijn dat er een situatie ontstaat waarbij hersenen haperen. Waarbij het geheugen niet meer goed werkt en herinneringen vervagen. Hersenaandoeningen zijn aan de orde van de dag. Mooie momenten vasthouden en trainen, trainen, trainen, is daarom mijn motto.

Net na het middaguur is de zon gedraaid. Talloze lichtvlekken dansen op het meer dat ze hier Benaco noemen. De vele hagelwitte zeilbootjes schieten er als strepen doorheen. Het lijkt wel een Italiaanse Tarantella-dans. In 6/8 maat dansen de paren razendsnel rond en wisselen ze elkaar af: van lichtvlek naar lichtvlek, van zeilboot naar zeilboot. Ik lach om mijn associatie en pak het notitieblok. 

Als de avond valt, is de statige berg genaamd Monte Baldo een grillige bonk van gitzwart gesteente geworden. Erop flikkeren duizenden lichtjes. Vanuit huizen, vanaf wegen maar ook afkomstig van de vele rijdende auto's en vrachtwagens. Minutenlang tuur ik naar een film die zich kan meten met het allerbeste Netflix-materiaal. Dit is genieten. Alweer zo'n moment dat schreeuwt om vereeuwiging. Pen in de ene hand, blocnote in de andere; mijn handschrift verschijnt in zwart, een volgend hagelwitte pagina wordt volgeschreven. Om de herinneringen aan deze prachtige meivakantie van 2018 zo lang mogelijk in leven te houden.

Dennis Dekker
 

Meer berichten

Shopbox