Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

KB-67-PL

We zijn onderweg naar haar beste vriendin. Zij stuurt, ik zit er naast. Het boxermotortje pruttelt zorgeloos. Op de langgerekte asfaltweg verschijnen luchtspiegelingen. Een mooi toeristisch toertje valt ons ten deel. 't Is zo'n typische dag waarbij bezitters van ditzelfde automerk elkaar vrolijk groeten. Helemaal niets aan de hand zou je zeggen. Dan maakt de doorgaande weg tussen Vaassen en Terwolde een fikse knik. Ze stuurt de bocht door, vermindert vaart en zet de auto in de berm. "Dit was het dan. Rij jij maar verder." Ik weet dat ze ziek is, toch reageer ik geschrokken: "Ben je hier wel zeker van?". Ze knikt resoluut: "Neem het maar over. Dit was mijn laatste rit. Het is genoeg geweest."


De resterende kilometers zijn we stil. Ik zit achter het stuur. Mijn blik is strak vooruit gericht. Af en toe draai ik 't hoofd even snel naar rechts. Ze kijkt ver weg, haar gedachten lijken afgeleid. Wat ze ziet, is niet duidelijk. De aaneengeschakelde reeks weilanden wellicht? Of die prachtige monumentale boom? De koeien? Die ene grote boerderij? Ik vraag het maar niet. Dit is haar moment.


Op de Twelloseweg aangekomen, draai ik de parkeerplek naast het huis op. Het grind knispert onder de banden. Ik heb de motor nog niet eens afgezet, of de voordeur zwaait al open. Haar vriendin had het karakteristieke geluid van deze auto natuurlijk allang herkend. Van de middag kan ik me helaas maar erg weinig herinneren. Haar vriendin kennende, deed ze er alles aan om er nog één keer een feest van te maken. Zo'n typisch gevalletje van 'mild en overvloedig', noemen wij dat in ons gezin.
De terugweg staat me dan wél weer kraakhelder voor de geest. Zonder wrok of verbittering staat ze het stuur weer aan mij af en neemt plaats op de bijrijdersstoel. De deur ploft op die welbekende prachtige wijze in het slot. Ik draait de sleutel om, de motor kucht eerst een beetje, maar slaat vervolgens wel soepeltjes aan. 'Start'n, loop'm', meldt ze lachend in het dialect. Van de Twelloseweg gaat de route achtereenvolgens naar de Dorpsstraat, de Vaassenseweg en de Veluwsedijk. Op naar Oene, daar waar haar ouderlijk huis staat. We pakken een paar meters mee van de Deventerweg en slaan linksaf de smalle Middelbeekseallee op. Via de Ravenstraat komen we uit bij buurtschap Boshoek. Want aan de Boshoekerweg 17, daar woonde ze ooit.

Ter hoogte van dit huis druk ik meerdere malen op de claxon. We lachen, we zwaaien. Hopelijk horen haar ouders ons door de straat pruttelen. Aan de andere kant is het misschien maar goed dat ze niet weten dat dit haar allerlaatste rit in deze auto was.
Vandaag is het ongeveer 23 jaar later. Ik rij alleen rond in haar auto: KB-67-PL. De Volkswagen Kever is recentelijk gerestaureerd. Ik maak zonder nadenken een rondje van Epe naar Oene en denk aan haar. Bij het Apeldoorns kanaal passeert er een paarse Kever cabrio. Ik sein met de lichten en zwaai. Het zonnetje schijnt. Een mooi toeristisch toertje valt mij ten deel. Terug in Epe, vlak bij mijn ouderlijk huis, wandelt mijn vader met zijn neef. Ik wuif naar hen en ontwaar zijn trotse blik.
Bijna thuisgekomen, bedenk ik ineens dat haar beste vriendin jaren geleden verhuisd is naar dit dorp. Ik maak een omweg en stuur de rondweg op. Vlak bij haar huis claxonneer ik uitgebreid. Ik hoop dat ze het hoort. En dat ze weet dat ik mede door KB-67-PL de herinnering aan haar beste vriendin, tevens mijn moeder, in ere probeer te houden.

Dennis Dekker

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox