Inkt


Foto: Dennis Dekker

Inkt

Tatoeages. Ik heb ze niet, maar ik wilde er altijd wel veel over weten. Die interesse begon bij mij al op vroege leeftijd. Mijn ouders hadden regelmatig een schilder aan het werk. Op zijn arm stond een anker. Een beetje zoals Popeye inderdaad. Ik vond dat stoer. Dat aspect bleek later ook een meerwaarde bij diverse artiesten die ik tof vond. Punk-goeroe en schrijver Henry Rollins bijvoorbeeld zit er vol mee en ook de leden van de Red Hot Chili Peppers zijn danig versierd. Keltische tekens, Indiase vogels, brandende zonnen, de afbeeldingen zagen er stoer en indrukwekkend uit. De laatste tijd is de impact van tattoos bij mij persoonlijk een stuk minder groot. Ze zijn gemeengoed geworden. Het lijkt bijna wel of je meer opvalt wanneer je ze niet hebt. Getatoeëerde teksten vallen me nog wél erg op. Je bent tekstschrijver of je bent het niet, toch? Een voorbeeld daarvan, kwam ik ooit tegen tijdens een muziekfestival in ons dorp. Het weer was prachtig, veel mannen stonden er dus met ontbloot bovenlijf. Ergens rondom het borstbeen van één van hen stond iets geschreven. Piepklein, weliswaar, maar toch. Nieuwsgierig als ik was, kwam ik steeds een stapje dichterbij. Totdat er slechts een metertje niemandsland tussen ons in resteerde. Ik boog mijn hoofd richting z'n bovenlichaam en las: 'If you can read this, you are too fucking close'. Ik deinsde achteruit. Hij draaide z'n hoofd naar me toe en grijnsde. Ontzettend grappig inderdaad, al zijn verhalen achter tattooteksten vaak ook een stuk serieuzer van aard. Mijn neef heeft ooit eens in sierlijke letters een Latijnse spreuk op zijn rug laten plaatsen. 'Voor altijd in mijn hart. Rust in vrede, lieve moeder' is de vertaling. Hij liet dit zetten, pal nadat ze overleed. Niet alleen voor altijd in z'n hart. Maar ook voor eeuwig op zijn lichaam. Je kan je vast voorstellen wat die boodschap voor hem betekent. Tijdens twee recente interviews met vrouwelijke ondernemers ging het toevallig ook over lichaamsversieringen van inkt. Eén van hen had een klein tattoo laten zetten tussen haar schouderbladen. In eerste instantie leken het wat warrige lijntjes. Maar wanneer je beter keek, zag je dat het een woord was: 'Faith'. In de vorm van een kruis, handgeschreven door haar beider ouders. Het woord stond voor haar geloof in God, maar ook voor het geloof in zichzelf. De andere dame vertelde een mooie anekdote over de spreuk op haar onderarm. "Er was eens een koning die aan de geleerden in het land vroeg om op zoek te gaan naar alle wijsheid van de wereld. Hij was bijna jarig en wilde zijn volk hierop trakteren. Eerst verzamelden de wijzen kasten vol boeken en oneindig veel rollen perkament. De koning vond het geweldig. Toch zag hij dat het teveel was. 'Er is niemand die dit in zijn leven tot zich kan nemen'. Zijn voorstel? 'Kom tot de essentie'. Dus presenteerden de geleerden één bladzijde met talloze wijsheden. De koning reageerde: 'Velen vinden dit ook te veel om te onthouden'. Hij wilde dat het nóg kernachtiger werd. Vlak voor de verjaardag van de koning, waren de wijzen er uit. Ze hadden wijsheid gefilterd tot tien woorden: If it is to be, it is up to me." Toen de vrouw deze legende ooit hoorde, werd het een levensmotto dat sindsdien letterlijk en figuurlijk op haar lijf geschreven is. De enige die verantwoordelijk is voor je succes, ben jezelf. Prachtig. Ik ben het er helemaal mee eens. Al vereeuwig ik die quote nog steeds niet met inkt op mijn lichaam, maar enkel met inkt in deze krant.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden