Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

Wedergeboorte

Trots komt hij mijn werkkamer ingelopen. "Pap! We hebben hele toffe kleren gekocht. Eén shirtje vind jij zeker weten ook te gek!" Ik kijk op om de aankopen van de 10-jarige te keuren. Eén: een lange broek van stof. Modelletje slobbertrainingsbroek met een elastieken rand eraan genaaid waardoor het net lijkt alsof er een boxershort zichtbaar is. Hmm, hier ben ik te oud voor, denk ik… Hij ziet het aan mijn ogen. "Maar hij zit superlekker!" Ik grinnik. Dan volgt een groene longsleeve met de opdruik 'Best Kid Ever'. Ik steek mijn duim omhoog. "Dat ben je toch ook?" Hij lacht, maar wil vooral erg graag naar het derde en laatste item. "Deze vind jij het allerleukste." Hij legt het grijze kledingstuk op mijn toetsenbord. Met de achterkant naar boven, als was het een cadeautje. "Draai maar om!" Ik zie de gespannen blik in zijn ogen. Wanneer ik de voorkant van het T-shirt omhoog hou, vult hij mijn eerste gedachten in. "Dit vond jij vroeger toch mooie muziek?" Ik zie het bandlogo en gedachtes buitelen terug in de tijd...
Het is begin 1991. David en ik zitten middagen achtereen samen gitaar te spelen. Bij mij thuis, of in zijn slaapkamer. Hij op een akoestische gitaar met nylon snaren. Ik met een kromgetrokken jazzgitaar van minstens 40 jaar oud. We maken volledige albums op diverse cassettebandjes. We schrijven en 'componeren' samen en hij verzorgt het (fantastische!) artwork. We treden zelfs op voor onze ouders en onze zussen. Toch ontbreekt er iets: het échte bandgevoel. 't Gevoel dat we bij diverse bands waar we fan van zijn, wel zien. Eén van die bands is Nirvana. Wanneer hun plaat Nevermind in september 1991 uitkomt, is ons muziekhek van de dam. Dat ongebreidelde enthousiasme, die enorme waanzin, die tomeloze energie, dat onbesuisde gaan tot het gaatje: wij willen dat ook. We willen een échte band beginnen. We vinden een bassist en een drummer. En een oefenruimte. We spelen niet goed, maar wel met passie. Bewust veel eigen nummers (we zijn naïef en er van overtuigd dat we gaan doorbreken). Ook komt er wel eens een sporadische cover langs. Bijvoorbeeld één van dit rocktrio uit Seattle. Een band die we trouwens graag live willen zien. Tot twee keer toe halen we tickets voor concerten. Tot twee keer toe worden die afgelast. Het unplugged-concert dat opgenomen is voor de muziekzender MTV, dient als medicijn en wordt door mij vele malen teruggekeken op video.
Maar dan is het dinsdagochtend 5 april 1994. Als ieder etmaal, begin ik met diezelfde muziekzender. Daar aangekomen besef ik dat dit een dag wordt die ik nooit meer zal vergeten. Nirvana-zanger Kurt Cobain heeft zelfmoord gepleegd. Zijn dood lijkt wel het einde van een muzikaal tijdperk te zijn.
Inmiddels zijn we 24 jaar verder. Mijn 10-jarige zoon is zichtbaar in z'n sas met het grijze Nirvana-shirt. Ik reageer op zijn vraag: "Ja, dat vond papa inderdaad te gekke muziek. Nog steeds wel eigenlijk. Wil jij de muziek ook horen?" Om de cultuurschok niet al te groot te laten zijn, zet ik de cd op met het intieme MTV Unplugged-concert. Mijn zoon luistert en keurt. "Oh leuk, pap. Klinkt goed." Hij kijkt naar de smiley op z'n shirt en lacht. Die lach bevalt mij zeer. Veiligheidshalve wacht ik dus nog maar even met de andere cd's van deze band. Want stel je voor dat het shirt na een paar dagen voor eeuwig in de kast blijft hangen. Heel eerlijk? Dat zou een veel te korte wedergeboorte van Nirvana zijn…

Dennis Dekker

Joop de Haan
Meer berichten

Shopbox