Logo veluws-nieuws.nl


Foto: Dennis Dekker
Columns

Genoten van klasgenoten

Hallo klasgenoten van de mavo,
Tjonge, wat wás dat afgelopen zaterdag een geslaagde reünie. Onze middelbare school die eerst die ene naam had en toen de andere, bestond een halve eeuw. Goed beschouwd was er verder eigenlijk niets veranderd. Wijzelf ook niet. Oké, we zijn zo'n slordige dertig jaar ouder geworden, maar daar houdt het wel mee op. Er werd veel gelachen en er werd her en der zelfs een serieuze noot gekraakt. Met klasgenoten maar ook samen met leraren. Bij laatstgenoemden ging het bijvoorbeeld over dat ene bijzondere ezelsbruggetje van die sympathieke Duitse leraar waarvan wij allemaal nog steeds 'keine blasse Ahnung haben'. Uiteraard praatten we weer even met die inspirerende muziekleraar. Of hadden we het over dat kamp in de tweede en die Londenreis in de vierde.
Maar ook met jullie, lieve klasgenoten, viel ik van het ene fijne gesprek in het andere. Over wat we toen met elkaar meemaakten, of wat we nu aan het doen zijn. Voor mij waren het eerlijk gezegd allemaal gouden momenten. Soms was het lekker plat, dan weer ging het onverwachts de diepte in vanwege een onthullende persoonlijke anekdote. Wat te denken van die dame die ooit slecht was in dat ene vak, maar anno 2018 een cursus doet om zich juist in dát vak verder te bekwamen? Of die vrouw die geschiedenis ging studeren vanwege de bevlogen leraar die dat vak ooit aan haar gaf? Of die ene man die met passie over z'n eigen zaak praatte? Of die andere die juist met veel liefde over z'n kinderen sprak? Allen, veel dank daarvoor. Het houdt mooie herinneringen levend. En het laat ook zien waar wij anno 2018 allemaal staan. Herinneringen aan toen (kattenkwaad en toch wel lief), gesprekken over nu (volwassen maar nog lang niet oud).
Was mijn fietstocht van Epe naar Heerde op de heenweg al prima te doen, op de terugweg bleek het helemaal een eitje. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik toen zo heerlijk aan het mijmeren was over al onze mooie gesprekken.
't Bleek kortom geslaagd. Eigenlijk jammer dat er maar zo weinig klasgenoten waren. Wat mij betreft moet dat de volgende keer beter kunnen. Daar stond ik overigens niet alleen in, het was de conclusie die velen met me deelden. Aan het eind van de dag vroeg één van jullie ietwat onverwachts: 'Er zijn er zo veel niet: als je mocht kiezen; wie uit onze klas had je hier dan graag gezien?' Ik reageerde dat ik daar het antwoord wel op wist. 'Dat zijn de klasgenoten die er niet meer zijn. Die had ik hier nog erg graag gezien.' Want 'toevallig niet bij deze reünie geweest zijn', is iets totaal anders dan 'nooit meer kunnen komen'. Van twee van ons bleef de schoolbank tijdens deze reünie leeg. Van N. die sinds een paar weken niet meer onder ons is. Van P., die jaren geleden dat fatale motorongeluk kreeg. Zij zullen zeker weten nooit meer bij een reünie van onze mavojaren aanwezig zijn. Maar dat ze er niet waren, betekent niet dat we het niet over hen hebben gehad. In bijna alle gesprekken die ik afgelopen zaterdag met mijn klasgenoten voerde, ging het over haar. Ook zijn naam kwam na al die jaren nog steeds in diverse conversaties voorbij. En we zullen het de komende reünie weer over hen hebben. En de reünie daarna ook weer. Want dat verdienen ze.
Rest mij om jullie hierbij tot ziens te groeten, beste klasgenoten van de mavo. Tot over tien jaar!

Dennis Dekker

Joop de Haan
reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox