Foto:
Columns

In je kracht zetten

"Ik wil je zoveel mogelijk in je kracht zetten!" Een mooie maar lege uitspraak waar veelal mee bedoeld wordt: Hoe zorgen we dat jij zoveel mogelijk tijd besteedt aan dat wat je goed kan of, als je mazzel hebt, leuk vindt. Lekker dan, als jij zo handig met de computers bent, maar gek wordt van al die collega's die steeds tegen 'problemen' aanlopen. (Je weet wel, er helemaal niet uitkomen, maar uiteindelijk bleek dat de stekker er niet in zat.) Of fijn dat mensen hebben gezien dat jouw koffie precies de goede sterkte heeft, dus jij tot vaste koffiezetter wordt getorpedeerd. Maar is dat écht iemand in z'n kracht zetten? Ik betwijfel het. Volgens mij ligt dat een niveautje hoger. Mensen zet je in hun kracht door ze op de juiste manier te laten ontwikkelen en ze daar bewust van te maken. Dat mag dus ook best even iets pittigs, ongemakkelijks of iets nieuws zijn. Als je er voor kan zorgen dat iemand na een dergelijke situatie kan reflecteren en er dus aan het einde van de rit beter door wordt, dán heb je iemand in z'n kracht gezet. Want: 'Daar waar het schuurt, leert het'.

Het is niet verkeerd om soms even flink het gevoel te hebben dat je uitgedaagd wordt. Je zou dus kunnen zeggen dat we een chirurg in z'n kracht zetten door hem tienduizend keer dezelfde operatie laten doen, want tsja, dokter Van de Ploeg kan dat zo goed… De kans dat het routine wordt en daardoor de handeling minder scherp uitgevoerd kunnen worden is daarmee aanwezig. Wie zegt overigens dat deze chirurg daar blij mee is? En wat als zij (het is niet altijd een man..) zich gaat vervelen en stopt? Kortom, hoe houden we iemand uitgedaagd? En geldt dit voor iedereen?

Nee, er zijn ook mensen die hun leven lang blij en gelukkig worden van iedere dag het zelfde en dat altijd met dezelfde scherpte doen. Het aannemen dat dit wél voor iedereen zou zijn, is net zo slecht als het omgekeerde. Nee, waar het om gaat is écht naar de mensen in een organisatie kijken. Wat voor mensen zijn het, wat drijft ze om te doen wat ze doen, waar krijgen ze energie van. Maar tegelijkertijd dus ook blijven nadenken over hoe je de ander kunt blijven uitdagen en het daar met de betreffende persoon over hebben.

Van een leidinggevende vergt dit dus een boel communicatie. De valkuil bestaat dat je voor een ander gaat invullen. Dat je jouw interpretatie geeft aan wat voor iemand uitdaging kan zijn. Maar ís dat ook echt zo?

Dus, even terug naar die computercollega, laten we hem voor het gemak even Piet noemen. Hoe, beste lezer, zet jij Piet in z'n kracht? Doe je dit door hem de problemen op te laten lossen? Op de korte termijn een prettige makkelijke oplossing, waar alle partijen iets aan hebben. Piet voelt zich gewaardeerd, het probleem is opgelost, klaar. Of heb je het met Piet over de manier waarop we andere collega's zelfredzaam gaan maken? Even lastig voor Piet, want het is nieuw terrein, een grote tijdsinvestering, waarbij de vraag maar is of je die helemaal terug gaat verdienen. Óf vraag je het Piet? Vraag je hem hoe hij in z'n werk staat, wat hem beweegt en waar hij naartoe wil ontwikkelen, of zijn computer taken daar in passen en hoe hij dat op de lange termijn ziet. Ik denk dat niemand het beter weet, dan Piet.

Stefan van der Worp, directeur Anne de Vriesschool in Epe

Joop de Haan
Meer berichten