Foto:
Columns

Inspiratie

'Wie is jouw inspiratiebron eigenlijk?', vroeg iemand mij onlangs. Vanwege een enorme muzikale voorliefde, schieten diverse namen door mijn hoofd. Wijlen David Bowie staat bovenaan in die lijst. Tjonge, daar had ik dolgraag eens uitvoerig mee gesproken. Ik droom wel eens dat ik met hem in het café zit. Dat hij geen onrust voelt, relaxt blijft zitten en al mijn vragen wil beantwoorden. Zodat mijn inspiratie ontstaat.


Qua beeldende kunst-inspiratoren heb ik ook wel zo'n lijst. Mark Rothko, Jackson Pollock of Andy Warhol horen daar zeker bij. Maar ja, ook zij zijn allemaal dood. Het zullen dus gesprekken zijn die enkel in mijn dromen plaatsvinden. Binnen de fotografie benoem ik Anton Corbijn en Stephan Vanfleteren al jaren als inspiratiebronnen. Bij hen zou een fijn gesprek nog mogelijk zijn. Ware het niet dat je deze heren niet even belt of mailt en hen vervolgens met een bezoek vereert. Documentaires bieden dan soelaas. Toen Corbijn ooit eens vertelde dat hij 'maar wat doet, dat veel van zijn werk per ongeluk ontstaat en dat technische fouten zoals onscherpte juist vaak zorgen voor zijn beste werk', ben ik veel basisregels binnen de fotografie ook los gaan laten. Zijn uitspraak zorgde bij mij voor een enorme inspirerende creatieve eruptie.

Binnen de fotografie is er echter één inspiratiebron die ik de afgelopen jaren wél vaker sprak. Iemand waar ik jaren geleden mee in de regionale fotoclub zat. Iemand die me zijn analoge doka cadeau deed (die ik ooit nog eens ga installeren). Toen ik 11 jaar geleden bij die fotoclub stopte, ontving ik van hem een kernachtige reactie: 'Als je iets nodig hebt; tot je dienst!'. Logisch dus dat ik hem nog regelmatig sprak. Zijn kennis over fotografie is overweldigend. Die heeft hij ooit op een simpele manier vergaard. Als tiener deed deze sympathieke fotografische zielsverwant al mee aan wedstrijden van fotomagazines. Enkel en alleen om de uitgebreide reactie op zijn toegestuurde foto. "Ik kreeg steeds een uitgebreid schrijven retour. Dat was inspirerend. Daar heb ik enorm van geleerd." Zijn abstracte werken vind ik dan weer fabelachtig inspirerend. De maker zelf: "De drang van mensen om iets te willen herkennen, vind ik onzin. Als fotograaf wil ik een werkelijkheid weergeven die voor iedereen weer anders is." Toen ik die uitspraak hoorde, wilde ik mijn camera direct ter hand nemen en ook een mooie abstracte plaat maken. Want dát is wat inspiratie met je doet. Ik ben niet de enige. Al jaren deelt hij zijn kennis graag met anderen. Soms komt hij zelfs met concrete opdrachten. "Neem één voorwerp. En maak daar 26 verschillende foto's van. Puur om jezelf te dwingen op een andere manier te kijken."

Vorige week was ik nog even bij hem. Hij was duidelijk over zijn huidige staat qua fysieke gezondheid. "Het gaat bergafwaarts. Veel positiever kan ik het niet maken." Lopen gaat moeilijk, de afgelopen periode kreeg hij een paar keer een hartinfarct, vocht hoopt zich op in zijn lichaam. Rationeel somt hij op wat er mis is. "Maar in mijn hoofd wil ik nog zo graag. Ik ben wat dat aangaat niets veranderd. Ik praat hetzelfde, ik denk hetzelfde. Maar ja, dat doen hè, dat gaat veel lastiger." Tot voor kort fotografeerde hij nog dagelijks, maar dit lukt hem helaas niet meer. Morgen wordt hij 100 jaar. Hans Volker: alvast van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Dank voor al jouw voeding voor mijn fotografische inspiratie.

Dennis Dekker

Dennis Dekker
Meer berichten