Foto:
Columns

Een bloedrode wolfmaan

Hèt gesprek bij de koffie die morgen. Het ging over slecht slapen, dubbeldikke verduisteringsgordijnen, maanenergie, enge dingen rond wolvengehuil, heftiger eb en vloed en de romantiek van het maanbaden. Allemaal leuk en aardig, maar wat hebben we er aan? Ikzelf niet zoveel, ik sliep trouwens en heb dus niets gemerkt van dat hele nachtelijke gedoe.

We moeten geloof ik tot 2036 wachten tot dit fenomeen met een volledige verduistering en eclips zich weer voordoet en dan zal ik er waarschijnlijk al helemaal niets meer van meekrijgen, of bij wijze van laatste eerbetoon toch even gaan kijken en wellicht als me dat nog lukt, even mee ga huilen met de wolven in ons Veluwse bos. Me dunkt, tijd genoeg om alvast te oefenen als mens en wolf.

Toch hoorde ik de hele dag na die bijzondere nacht allerlei wetenschappelijke en ook kulverhalen over de invloed van zo'n maan op ons functioneren en vooral ons spirituele welzijn. Die wolf en die bloedrode kleur niet zoveel, maar vooral de grootte van die dichterbij staande maan, zou invloed op ons hebben. We weten nu dat die wolfmaan of koude maan een benaming is uit de Verenigde Staten voor een bloedmaan in Januari.

Indianen hebben die naam bedacht en wellicht zelf hun kinderen daarnaar vernoemd. "Waarom wil je dat weten, rode wolfmaan"? Omdat ik zo slecht geslapen heb, o 'Grote Beer'. Onderwijl hebben heel wat mensen naar die maan gekeken en het zal ongetwijfeld iets bijzonders geweest zijn, al hebben we de Chinese maanlander niet zien rijden aan die nog steeds donkere achterzijde van de maan, of zat die kant nu aan de voorzijde.

Persoonlijk hoef ik niet elk natuurverschijnsel gezien te hebben om te geloven dat het om iets uitzonderlijks gaat. Mijn eerste zons- en maansverduistering heb ik al weer een tijd geleden gezien en ik vond het fascinerend, maar ik blijf er niet meer voor op, of voor thuis. In beide gevallen gaat het licht even uit en vroeger dacht men dat de wereld zou vergaan. Wel, dat doet de natuur niet, dat doen de mensen zelf wel, al hebben we van de zon meer te vrezen dan van de maan; nieuw, halfvol of vol. Overigens, we kennen ook een bloedrode zon, op- of ondergaand, en daar zijn weer ontelbare foto's van gemaakt, vooral romantische.

Als wij niets doen en alleen met respect dit gratis schouwspel gade slaan, dan herstelt de situatie vanzelf. Zo komt na regen weer zonneschijn, na vloed weer eb en na duisternis weer licht. Wonderbaarlijk zeggen we dan en dat is het zeker. Om stil van te worden. Hier hebben we geen grip op en dat is maar goed ook. Mooi dat dit schouwspel te zien was op een maandag en al gelijk in de eerste maand van het jaar, zo vlak na ons Germaanse feest van de Zonnewende. Nou weet u ook iets over onze fascinatie voor hemellichamen, dat is zonneklaar.

Gerard Libert

Joop de Haan
Meer berichten