Foto: Dennis Dekker
Columns

Honger

Job komt thuis. Samen met zijn vriendje heeft hij koekjes gebakken. "Pap! Ik heb honger! Mag ik er eentje?"

"Job, honger hebben ze in de derde wereld. Jij niet. Bij jou heet dat trek." Terwijl ik dit zeg, denk ik aan de impact die deze opmerking op mij had toen mijn ouders dit ooit tegen mij zeiden. Ik was weliswaar wat ouder dan mijn zoon nu is, maar ik schat hem hoog in. Missie geslaagd, lijkt me.

De reactie van mijn 10-jarige zoon is echter een stuk gewiekster dan ik had verwacht: "Pap, er is maar één wereld hoor."
Ai. Hier is toch nog een beetje extra uitleg nodig. Ik begin te vertellen. Dat wij in de 'eerste wereld' wonen en dat dit betekent dat we het enorm goed hebben. Dat we, zonder al te veel moeite, koekjes kunnen bakken als we dat willen. Maar dat het elders in de wereld helaas een stuk slechter is. Dat er 'tweede wereldlanden' zijn, maar dat er zelfs nóg armere landen zijn. Die worden dus derde wereldlanden genoemd. "De mensen die daar wonen hebben vaak niet eens geld voor eten. Zij lijden daar honger. Jij niet, jij hebt alleen trek."

"Pap, Kenia is ook zo'n arm land, toch?"

"Ja, dat klopt." Exact een maand geleden was ik daar voor de Stichting Kenya Kinderen (www.stichtingkenyakinderen.nl). Sindsdien zijn velen gebeurtenissen die ik in dat land meemaakte, nog geen seconde uit mijn hoofd geweest. Ik zoek naar een goed voorbeeld om de schrijnende situatie aldaar te schetsen. "We hebben onder andere een basisschool bezocht. In veel opzichten is die vergelijkbaar met de basisschool waar jij op zit. Net als bij jullie, vinden de kinderen het daar erg leuk om iedere dag met vriendjes en vriendinnetjes te spelen. Net als in Nederland, hebben ze daar ook een meester of een juf die hen rekenen en taal leert. Helaas zitten de klassen erg vol. Eerst zaten er zo'n 200 leerlingen op die school. Dat aantal is vergelijkbaar met jouw school. Maar nu zijn dat er meer dan 2.600! Dat komt omdat de Keniaanse overheid in 2003 gezegd heeft dat je gratis naar de basisschool mag. Heel veel kinderen gaan nu dus naar zo'n 'public school'."

Job: "Gratis naar school. Dat is toch perfect?"

Ik vervolg: "Ja, op zich prima. Maar soms zitten er dus wel meer dan honderd kinderen in één klas. Veel kinderen kunnen de uitleg van de leraar dan niet verstaan. En stromend water is daar bijvoorbeeld niet. Wanneer de kinderen naar de wc moeten, dan lopen ze naar een klein, oud, gammel gebouwtje aan de zijkant van het schoolterrein. Maar de belangrijkste reden waarom de kinderen daar naar school gaan, is niet het leren. Voor bijna al deze kinderen is dat de maaltijd die ze rond het middaguur voorgeschoteld krijgen. Want het kan zo maar zijn dat ze 's avonds geen eten krijgen als ze thuis komen. Vaak gaan ze dus met honger naar bed. En hopen ze dat het snel ochtend is, zodat ze weer naar school mogen. Rond het middaguur staan ze in een lange rij buiten te wachten om hun eten in ontvangst te nemen. Vaak is dat niet meer dan een bakje witte bonen. Voor veel kinderen is dit dus het enige eten van de dag."

"Oei. Dat is heftig. Maar eeehm, ik heb inmiddels wel een beetje trek gekregen. Mag ik één koekje? Dan ga ik de rest verkopen om geld in te zamelen voor Kenia. Oké?"

Gelukkig. Missie, via een kleine omweg, alsnog meer dan geslaagd...

Dennis Dekker

Meer berichten