Foto: Dennis Dekker

Gebak bie de koffie

'Vlieg'n sloa ik wèh of. Mar koffie? Dat nooit.' Het is één van de gevleugelde uitspraken van Epenaar Arend Vinke. De afgelopen 15 jaar kwam deze quote in het dialect regelmatig langs. Want sinds ik artikelen maak voor Veluws Nieuws, heb ik bijna wekelijks contact met deze sportliefhebber die al 40 jaar amateursportwedstrijden voor lokale omroepen en kranten verslaat.

Voor een wekelijkse rubriek in het Veluws Nieuws zet hij de voetbaluitslagen van alle eerste teams uit de gemeentes Epe, Heerde en Hattem op een rij. Dat verhaal levert hij zondagavond bij me aan en ik zorg er voor dat het in deze krant komt. Ook houdt hij de doelpuntenmakers bij en worden de geïncasseerde gele en rode kaarten geturfd. Uiteindelijk is het mede te danken aan Vinke's nauwkeurige werk dat we aan het eind van het voetbalseizoen exact weten aan welke ploeg en aan welke voetballer we de Fair Play Cup en de Topscorers Bokaal moeten uitreiken.

Ja, dit uitwerken kost best veel tijd, maar Vinke vindt dat helemaal niet erg. Zonder deze uit de hand gelopen hobby was het leven voor hem veel minder leuk. Het overlijden van zijn vrouw Willy zorgt nog altijd voor een intens verdriet. Ze hebben geen kinderen, deden altijd alles samen. De afgelopen negen jaar zit Vinke dus praktisch altijd alleen thuis. Hij gebruikt de voetbalwedstrijden als medicijn om 'de daag'n deur te komm'n'.

Ook heeft hij veel steun 'an de diers'. Hondje Charlie wijkt bijna nimmer van zijn zijde en achter z'n huis staat een enorme ren. Is er ergens een kip ontsnapt of heeft een eend zichzelf verwond, dan is de dierenvriend snel ter plaatse om ze mee te nemen en te verzorgen. Vinke's talloze kippen zorgen er voor dat er regelmatig een doosje verse eitjes onze kant op komt. 'Zo hek ok weer reden om d'r eff'm uut te goan.'

Maandagochtend belde hij aan. Het mailprogramma op z'n laptop werkte niet goed. De voetbaluitslagen kwam hij dus live bij me bezorgen. 'Wat een gemartel met dat dink! Ik had um bienoa uut ut raam egooid.' Ik stelde hem gerust, vroeg of hij een bakkie koffie wilde, hoorde bovenstaand citaat weer voorbij komen en we kletsten wat bij. Hij vertelde dat het normaal gesproken best goed gaat met zijn computervaardigheden. Van handgeschreven briefjes naar typen op een laptop: dat had hij een paar jaar geleden toch maar mooi onder de knie gekregen. Daar kon hij best trots op zijn, hij was tenslotte al 80. Ik keek hem aan. '80 Jaar Arend? Ben jij 80?' Hij knikte. Afgelopen april geworden. Zonder er aandacht aan te besteden. Daar waar hij normaal gesproken verhalen te over heeft, over z'n verjaardag vertelde hij niets. Nee, die leeftijd beschouwt hij niet als een feest. Eerder als 'vervroegde rouwkaart', meldde hij maandag. Niet dat hij dood wil, ofzo. Juist niet. Hij baalt er alleen van dat getal. Acht decennia; 'tjonge, wat un ende'.

Als je naar hem kijkt, dan zie je heus wel dat hij geen 40 meer is. Maar 80? Nee, dat geef je Arend Vinke zeker ook niet. Z'n pezige sportlichaam oogt gezond. Maar de waarheid is hard. Hij kende de afgelopen jaren veel lichamelijk ongemak. Wat hij allemaal meegemaakt heeft bij doktoren en in ziekenhuizen is eigenlijk 'met gin penne te beschriev'm'. En die spieren, hè. 'Die bint stram en stief. Ach, ut is nie anders. Ik bin 80. Doar kan'k niks aan verander'n'.

Dat klopt Arend, maar de volgende keer serveer ik wel even 'gebak bie de koffie'.

Dennis Dekker

Dennis Dekker
Meer berichten