Foto: Dennis Dekker
Columns

Harmony

De blanke man uit Nederland staat op het vliegveld van Atlanta, Georgia. Pal voor de balie van de autoverhuurmaatschappij wacht hij op zijn beurt. Hij kijkt naar de verschillende auto's in de flyer. Hij zoekt een Ford Mustang. Want daar reed hij vroeger ook in. Die auto zal hem deze reis dus ook moeten vergezellen. Dat staat vast.
Een donkere man in een rolstoel sluit aan in de rij. De blanke man kijkt achterom, knikt vriendelijk en zet een stapje opzij. In zijn beste Engels meldt hij: "U mag wel eerst hoor. Ik heb alle tijd." De donkere man schudt zijn hoofd en glimlacht: "Dat is zeer aardig aangeboden. Mag ik u dan een vraag stellen? Bent u toevallig schrijver?" De Nederlander reageert. "Nou, ik schrijf wel eens wat, maar nee. Eigenlijk maak ik muziek." De Amerikaan grijnst: "Dat treft. Want dát was eigenlijk mijn tweede vraag."
De mannen grinniken. De duizenden kilometers tussen hun beider woonplaatsen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ze voelen een klik. "Welke muziek dan?", vraagt de Afro-Amerikaan uitbundig. "Nou, als je samen met mij een blues wil zingen, dan kan dat", reageert de Nederlander ad rem. De ogen van de Amerikaan glimmen. Hij snapt best dat hij door zijn huidskleur meteen in het blues-hokje gedrukt wordt. Daarom begint hij vooral ook over andere muziekstijlen en artiesten te praten. De Nederlander kent ze stuk voor stuk en reageert doorlopend enthousiast. Ze delen hun brede muzieksmaak. Ze praten en ze praten. Ze vergeten de tijd. Ze vergeten de plek. Achter hen vormt zich een rij. Talloze muziekverhalen en artiesten verder, vraagt de Amerikaan: "Maar wat doe je eigenlijk met jouw muzikale kennis? De Nederlander reageert: "Ik ben dirigent." De Amerikaan is zichtbaar perplex over het toeval dat hen treft: "Ik ook!" De dame achter de balie breekt in. "Heren, wilt u eigenlijk nog wel een auto huren?" De twee kersverse vrienden lachen. Ze reserveren hun beider auto's en verlaten de rij. Voordat de Nederlander aan zijn Amerika-reis begint, vraagt de Amerikaan of hij misschien een kaartje heeft. De blanke man antwoordt negatief. "Sorry, kaartjes heb ik niet. Maar als ik uw naam mag, dan zoek ik u gewoon op via internet." De Amerikaan reageert verbaasd: "You're going to look for me in Atlanta?" De Nederlander lacht om deze Babylonische spraakverwarring. Toch kijkt hij de man in de rolstoel nog eens indringend aan. Hij ziet in zijn ogen dat dit de start is van een enkele reis naar een bijzonder muzikaal verbond. Van eendracht en overeenstemming, van een vriendschap in kapitalen.

Beleving

Nu, jaren later, hebben ze elkaar al vaak bezocht. Sterker; ze organiseerden zowel in Amerika als in Nederland diverse concerten waar hun beider koren de muzikale krachten verenigden. De twee dirigenten werkten sindsdien aan diverse voorstellingen, ieder op de eigen gepassioneerde wijze. 'Beleving' is daarbij een woord dat bij zowel de Nederlander als bij de Amerikaan centraal staat. Of zoals de Amerikaan altijd treffend verwoordt: "You begin and you finish. In between something happens..."

Op 14 september geven de koren van Wolfried Kaper en Chas Cheatham samen een concert in Theater De Spiegel in Zwolle. Maak het mee en ervaar de beeldschone mix van betekenissen van het Engelse woord harmony.

Dennis Dekker

Dennis Dekker
Meer berichten