Foto: Dennis Dekker
Columns

Ik fiets...

Over een paar dagen start ik met de grootste sportieve uitdaging van mijn leven. Komende zaterdag reis ik met een dertigtal andere fietsers af naar Kenia om daar in totaal een kleine 600 kilometer te gaan fietsen op een mountainbike. Waarom ik dat doe, zet ik hieronder nog even uiteen.

Ik fiets allereerst vanwege het goede doel dat hieraan gekoppeld is. Ik fiets voor alle activiteiten die Stichting Kenya Kinderen in dit prachtige Afrikaanse land ontplooit. Ik fiets om er zo aan bij te dragen dat er geld ingezameld wordt voor de aanleg van waterleidingen en het slaan van nieuwe waterbronnen.

Ik fiets voor iedereen die deze stichting de afgelopen tijd financieel ondersteund heeft, toen ze hoorden dat ik meedeed. Ik wil hen, namens de stichting, heel erg bedanken. Jullie zijn geweldig! Heb je niet gesponsord? Het is nog niet te laat. Maak gerust nog een geldbedrag over naar NL 89 RABO 0336 7788 64, t.n.v. Epe Fietst Voor Water (onder vermelding van 'Donatie Dennis').

Ik fiets voor mezelf. Dat klinkt arrogant en dat is het ook. Afgelopen november heb ik besloten om mee te doen aan Epe Fietst Voor Water (EFVW) en sindsdien moest er veel wijken voor deze sportieve uitdaging. Ik had en heb één doel. Die tocht uitrijden. Ik weet niet of dat lukt, maar ik wilde er in de voorbereiding alles aan gedaan hebben om daar voor te zorgen.

Ik fiets voor mijn vrouw en voor mijn kind. Omdat ik hen de afgelopen tijd veel minder heb gezien dan voorheen. Omdat zij mij vanwege EFVW heel vaak uit de wind gehouden hebben. Ik zag mijn mountainbike misschien wel meer dan dat ik hen zag.

Ik fiets voor mijn moeder. Omdat ik hoop dat ze hierdoor nog trotser op me is dan dat ze al was toen ze nog leefde.

Ik fiets voor mijn vader en zijn vrouw. Omdat ik weet dat ook zij trots op me zijn. Ik fiets voor de rest van mijn familie en voor mijn vrienden die de afgelopen tijd iets van zich hebben laten horen.

Ik fiets voor mijn schoonmoeder die deze periode hele andere dingen aan haar hoofd heeft dan fietsen.

Ik fiets voor mijn schoonvader die vast en zeker ons vliegtuig in de gaten houdt dat komende zaterdag over Epe komt vliegen.

En ik fiets voor Ernst. Ernst, al jaren een fotomaatje van me, deed vijf jaar geleden ook mee met EFVW. Hij vertelde altijd enorm enthousiast over de fietstocht. Ernst, sportman pur sang, bereidde zich tot in de puntjes voor en had het er tijdens menig fotoavondje over wat hij er voor deed én er voor moest laten. Ernst fietste in de voorbereiding de meeste kilometers van allemaal, wist daardoor exact wat afzien was en had zich perfect ingelezen wat men in Kenia allemaal kon verwachten. Sinds hij weet dat ik één van de deelnemers van deze editie ben, hebben we veel app-contact. Ernst stuurt me lange berichten. Hij vertelt me alles wat hij weet. Over de beste trainingsroutes, over fietstechniek, over het oplossen van eventuele mankementen.
Ruim vijf jaar na de grootste sportieve prestatie uit zijn leven, gaat het qua gezondheid helaas niet goed met Ernst. Toch gaf hij vorige week een advies waardoor ik nóg gemotiveerder ben geworden om dit Kenia-avontuur tot een goed einde te brengen. 'Geniet van elke dag en stel niets uit. Want voor je het weet, kan het misschien niet meer...' Hierbij mijn antwoord: Ik fiets, maar ik zal bovenal genieten, Ernst! Dát beloof ik van ganser harte.

Dennis Dekker

Dennis Dekker
Meer berichten