Dennis Dekker
Dennis Dekker (Foto: Dennis Dekker)
Columns

Grijpmachine

Onze zoon wil een hond. Mijn vrouw en ik twijfelen. Daarom houden wij het vooralsnog bij een oppashond. Zodat onze 11-jarige Job ervaart wat het inhoudt om een hond te hebben. Zodat wij als ouders ook een beetje kunnen wennen aan een huisdier. Afgelopen week is ons huishouden opgevrolijkt door een melkchocoladebruine labradoodle met de welluidende naam Pomme. 

Kindlief heeft er weken naar uitgekeken. Dat hij 's ochtends voor dag en dauw naar beneden moet om de hond uit te laten? Dat het deze periode negen van de tien keer regent? Het deert hem niets. Hij krijgt er namelijk veel voor terug. De gezelligheid, genegenheid en liefde die Pomme meebrengt, is onbetaalbaar. Uren achtereen knuffelt hij met haar op het kleed in onze woonkamer. Vele malen spelen ze samen met een bal in onze tuin. Af en toe geeft hij haar een standje omdat ze blijft blaffen of iets brutaals doet. 

Uit alles blijkt: de hond is geleidelijk aan een beetje onderdeel van ons gezin geworden. Dat voelen mijn vrouw en ik ook. Zo schurkt Pomme af en toe tegen mijn been aan. Die toenadering wordt steeds precies op het juiste moment uitgekozen, zo lijkt het. Terwijl ik worstel met die ene lastige tekst. Terwijl ik dat moeilijke telefoongesprek voer. Pomme geeft onze levens een klein beetje verlichting, zo zou je kunnen concluderen. Nu ze weer naar haar baasjes is, heeft onze zoon het regelmatig over een eigen hond. Ook mijn vrouw en ik missen haar. We zien uit naar de volgende oppasronde.

Maar is er dan helemaal niets negatiefs te melden over het hebben van een hond? Nou, jawel. Ik wil het hier graag nog even hebben over hondenpoep. Niet over de ontlasting van Pomme, hoor. Wij weten heus wel dat het stinkt. We weten inmiddels ook exact wat het betekent om dat warme goedje ergens van de grond te halen. En hoe je dat het beste kan doen. Voor de niet-hondenbezitters onder u: let goed op. 

Hier volgt een uitleg in zeven stappen: 1. Je steekt je hand in zo'n vuurrood en welbekend poepzakje. 2. Je zet jouw arm in beweging als soort van grijpmachine op de kermis. 3. Je hangt jouw grijper pal boven de (dampende) buit. 4. Je zakt met zak en al naar beneden. 5. Je omsluit de immer afwijkende en dus zeer unieke grijpmachineprijs. 6. Je voelt met je vingertoppen de vaste grond en activeert jou grijpmachine. 7. Omhoog halen, grond checken op eventuele restanten, zakje binnenstebuiten keren, knoop erin en hop, klaar!


Maar wát is er dan zo negatief? Welnu, bij praktisch élke uitlaatbeurt hebben we ervaren dat er hondenbezitters zijn die hun hondenpoepgrijpmachine níet inzetten. Die uitwerpselen dus gewoon laten liggen. Op vele grasveldjes, maar ook op stoep of straat. Wanneer je, zoals wij, nog niet veel uitlaatervaring hebben, dan sjouw je negen van de tien keer dus precies door de hondenpoep van andere honden heen, als je de uitwerpselen van jouw oppashond wél wilt opruimen.

Daarom even een dringende vraag aan alle schuldige hondenbezitters bij ons in de buurt: zou u uw grijpmachine in het vervolg ook willen gebruiken? Alvast bedankt! Ook al zijn wij (vooralsnog) 'slechts' oppashonduitlaters, we zullen vast niet de enigen zijn die zich hieraan ergeren.

Dennis Dekker

Dennis Dekker
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden