Freek Gillissen sprak afgelopen week bij de maandelijkse bijeenkomst van het Alzheimer Café Oost-Veluwe. Foto: Dennis Dekker
Freek Gillissen sprak afgelopen week bij de maandelijkse bijeenkomst van het Alzheimer Café Oost-Veluwe. Foto: Dennis Dekker (Foto: Dennis Dekker)

Jonge vrouw vertelt over haar alzheimer

Regio - "Fijn dat u er allemaal bent." De impact van deze woorden is bij een normaal publiek misschien niet zo heel groot. Maar voor de tientallen personen die dit Alzheimer Café Oost-Veluwe in Heerde bezoeken, wegen dergelijke woorden toch wat zwaarder. Naast casemanagers, vrijwilligers en mantelzorgers zijn hier mensen met alzheimer en dementie aanwezig. Spreker Freek Gillissen is degene die iedereen van harte welkom heet. Hij is verpleegkundig consulent dementie bij het Amsterdamse Alzheimercentrum VUmc en houdt zich voornamelijk bezig met jonge mensen die dementie krijgen.

(door Dennis Dekker)

De problemen waarmee jonge mensen met dementie en hun gezinnen worden geconfronteerd, zijn anders dan bij oudere personen, zo begint hij. "Als je midden in het leven staat, dan weet je oprecht niet wat je overkomt. Daar gaat het vanavond over."

Gillissen is deze avond niet de enige spreker. Hij krijgt hulp van een vrouw die op jonge leeftijd te horen kreeg dat ze alzheimer heeft. Zij deelt haar ervaringen met de aanwezigen. Gillissen vraagt hoe ze er achter kwam. "Op een gegeven moment merkte ik dat er iets mis met me was. Dat ik op mijn werk een moeilijke periode kende. Dat ik niet op woorden kwam, dat klok kijken soms niet goed ging." 

Vrienden, kennissen en familieleden zagen dat ook. "Mijn man en mijn kinderen waren er heel duidelijk in. Er was iets met me aan de hand." Toen ze onderzoek ging doen en de diagnose alzheimer kreeg, stortte haar wereld in. "We hebben veel gehuild. Het leven stond op z'n kop. Ik was, ben, slim genoeg om te beseffen wat dit voor mij en voor mijn gezin betekent." 

Toch vermant ze zich en heeft ze vanaf die tijd juist ook allerlei nieuwe dingen opgepakt. Om geheugen te trainen. Om afleiding te zoeken. Gillissen vraagt wat er zoal veranderd is sinds de diagnose. "Dat zijn van die leuke vragen wanneer je alzheimer hebt", lacht ze als een boer met kiespijn. "Eigenlijk is alles anders geworden. Zo werd meteen duidelijk dat ik niet meer zou kunnen werken." T

och komen er allerlei (nieuwe) hobby's op haar pad. "Ik ben saxofoon gaan spelen. Dat is goed om je geheugen te trainen. Daarbij ben ik gaan beeldhouwen. Ik reis graag en ik ik zit bij een roeivereniging. Tja? Wat doe ik eigenlijk nog meer?" Ze zoekt contact met één van de toehoorders. "Wandelen", klinkt het uit de zaal. De vrouw lacht: "Oh ja, heel veel wandelen. Hoe kon ik dat vergeten." 

Verder merkt ze dat er vooral veel mensen zijn die dicht om haar heen staan. "Die ons gezin en mij persoonlijk helpen. Dat is hartverwarmend." Gillissen tot slot: "Hoe waardeer je jouw leven nu?" De vrouw reageer: "Ik vind dat ik nog best wel een rijk leven heb. Soms gaat het niet helemaal goed, bijvoorbeeld wanneer ik iets niet kan vinden. Dan ben ik diep ongelukkig. Maar veel vaker ben ik positief. Ik probeer alles wat ik nog kán doen, zo lang mogelijk te blijven doen. Ik kijk altijd wat er nog wél mogelijk is in plaats van wat er niet meer kan."

Dennis Dekker
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden