Foto: Dennis Dekker
Columns

Uit de loopgraven?

eper erupties

Soms rij ik met een glimlach over de rondweg van Epe. Vooral bij de tweedehandswinkel in het pand Horst, onze vroegere slager. Wanneer hangt men de vergeten of afgevallen letter ‘K’ nu eens op, denk ik dan. Om me vervolgens te realiseren, oh nee, de Ringloopwinkel, dat is een grapje.

Even verder op de ring is de glimlach overigens weer snel verdwenen. Wel denk ik steevast wanneer wordt ’t Waeghuys nu eens aangepakt? Wat ooit één van de sieraden van het dorp was is verworden tot een echte schandvlek. Anti-kraak wonen is zelfs al verboden in verband met het brandgevaar. Nog even en het pand stort in elkaar.

’t Waeghuys lijkt heel oud, maar is dat feitelijk niet. Het oorspronkelijke gebouw op deze plaats, het Hotel Veluwe, wel. Dat werd in 1887 gebouwd. In de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw verloor het gebouw z’n functie door de sluiting van het treinstation. De start van het verval. Het pand werd geveild, de gemeente nam het over met de bedoeling hier de ambachtsschool te stichten.

Dat ging op het laatste moment niet door, het hotel werd gesloopt en Herberghe In ’t Waeghuys verrees. Ook deze functie was geen lang leven beschoren en daarna is het onder andere nog geprobeerd als mode atelier en spelcomputermuseum. Het bleek allemaal geen groot succes en nu staat het dus leeg. Sinds 1978 is het gebouw in handen van eerst een aannemerscombi en thans van lokale aannemer Hans van Norel.

Al lang wordt smachtend uitgekeken naar een nieuwe toekomst van dit ooit zo fraaie pand. In 2012 heeft de gemeente er het predicaat ‘gemeentelijk monument’ op geplakt. Een duidelijk signaal! Er waren momenten waarop een oplossing voor het pand nabij leek, maar tot uitvoering kwam het niet. Gemeente en aannemer lijken zich in diepe loopgraven te hebben teruggetrokken. Met als gevolg de steeds verdere teloorgang van het pand. Inmiddels lijkt de staat waarin het pand verkeert de instandhouding nauwelijks nog mogelijk te maken.

De vraag rijst dan ook of er niet weer een stukje oud Epe dreigt te verdwijnen. Als je de foto’s van bijvoorbeeld de Facebook groep Oud Epe bekijkt dan is er al zo veel moois verdwenen. Soms nodig, soms gewenst, maar veelal toch met achteraf de gedachte dat het zonde is en misschien ook anders had gekund. De vraag is of we leren van de geschiedenis? Of we dit straks ook niet zullen vinden van het verdwenen Waeghuys.

Hopelijk zie ik het te somber in en stappen gemeente en aannemer nu eindelijk over hun eigen schaduw heen. Hopelijk krijgt ’t Waeghuys, in welke vorm en met welke functie dan ook, een nieuwe toekomst. Hopelijk rij ik in de nabije toekomst met een langduriger glimlach op de ring.

Frits Smit

Meer berichten