Columns

Column: Vuilniszak vol spullen

  Column
column
column (Foto: Persgroep)

In de getroebleerde wereld van tegenwoordig (denk aan de foute fratsen van de huidige Amerikaanse president, denk aan de talloze vluchtelingen in ons eigen land en die vreselijk ongenuanceerde scheldkanonnades op de social media daarover) zoek je soms naar hoop. Naar dat ene filmpje op internet waaruit blijkt dat het allemaal zo erg niet is. Naar dat ene lokale initiatief waarvan je hart ter plekke smelt.

Om met dat laatste te beginnen. Onlangs bracht ik een avond door bij een Syrische familie. Gevlucht vanwege de burgeroorlog aldaar, vervolgens onder erbarmelijke omstandigheden aan de grens met Turkije geleefd en nu woonachtig in ons dorp. Ze hebben niets, maar doen álles om te integreren. Een nobele inwoner van onze gemeente geeft hen taalles. Het was prachtig om te zien dat de Syriërs de moeilijke Nederlandse taal zo snel mogelijk wilden leren. De veiligheid in ons land is een groot goed. Voor ons, maar heel duidelijk óók voor hen.
Nog geen week later meldde ik me bij een wijkgebouw waar een stel vrijwilligers fietsles gaf aan vrouwelijke statushouders. Men genoot volop. En dan heb ik het niet alleen over degenen die het fietsen moesten leren, maar zeker ook over hun gemotiveerde begeleiders. Het was er zichtbaar: liefde overwint alles.

Deze regionale initiatieven zijn prachtig. Maar af en toe komen er ook indrukwekkende filmpjes langs op internet. Neem die Fin die met gesloten ogen en wijd opengesperde armen in een park staat. Voor hem een bordje met de tekst: 'Ik ben HIV-patiënt. Durf je mij aan te raken?' Hij werd die dag omringd met liefde. Of wat te denken van die knuffelende en dansende skeletten op dat videoscherm waar vele mensen onbevooroordeeld naar keken? Ineens werden de skeletten echte mensen. Ze kwamen namelijk vanachter het scherm vandaan. Blank, zwart, homo, hetero; liefde denkt niet in hokjes ('Love Has No Labels'). Wondermooi. Recent was er dat Deense filmpje ('All That We Share') waarbij groepen mensen bij elkaar in een vak moesten gaan staan. Zusters uit ziekenhuizen bij zusters uit ziekenhuizen, voetbalsupporters bij voetbalsupporters, boeren bij boeren. Maar na een aantal vernuftige vragen bleek dat al die groepen ook erg veel gemeen hadden en soms verrassend bij elkaar kwamen.

Vorige week zag ik een ander filmpje. Een Amerikaanse blanke man vertelde over zijn leven. Toen hij 10 jaar was, stierven zijn ouders. Omdat ze hem veelvuldig (seksueel) misbruikten, dacht hij dat hun heengaan het beste was wat hem kon overkomen. Met enkel een vuilniszak vol spullen, werd hij geplaatst bij een onpersoonlijk pleeggezin. Hij kwam er daar achter dat geestelijk misbruik zo mogelijk nog erger was. Jaren later wilde deze man met zijn partner een pleegkind opvoeden. Liefde geven: doen wat hij zelf altijd gemist had. Hun harten waren groot, één pleegkind was te weinig. Al snel liepen er vier Afro-Amerikaanse kids bij hen rond. Ze verhuisden naar 'een thuis'. Na schandelijke rechtszaken ('homo's kunnen geen pleegkinderen opvoeden, ze zorgen er voor dat zij ook homo worden') kregen de twee mannen het uiteindelijk voor elkaar om hen te adopteren. Liefde, geborgenheid, veiligheid: ze hebben ook daar gewonnen. Wanneer je dát ziet, dan is het echt zo erg nog niet in deze wereld...

Dennis Dekker

Meer berichten