Columns

Column: De afsprong

  Column
column
column

Het was een ietwat kille woensdagochtend. Ondanks de lage temperatuur, had het duo een mooie opdracht om warm bij te blijven. In zo min mogelijk tijd, zo veel mogelijk adressen bezoeken. Die adressen stonden voor woningen, die woningen voor opdrachtgevers. De uitgedraaide lijst met een diverse selectie van adressen uit de gehele gemeente, lag voorin de auto.

Wanneer ze een adres bezocht hadden, stopte de één z'n camera weg en zette de ander een kruisje voor het adres. Of het nu een rijtjeshuis was of een vrijstaande villa op een landgoed aan de rand van de gemeente, de één had overal wel werkzaamheden uitgevoerd. De andere legde deze werkzaamheden vast. Letterlijk op de gevoelige plaat. Het verliep gesmeerd. De bewoners waren veelal thuis. Ze ontvingen het duo stelselmatig met open armen. De één maakte een praatje met de bewoners, de andere stelde zich kort voor en begon direct te scannen naar mooie standpunten, naar perfecte uitsnedes. Soms was er niemand thuis. Dan sloop het duo ietwat stiekem de achtertuin in om daar snel en doeltreffend vast te leggen wat er vastgelegd moest worden.
Tot ze aangekomen waren bij die ene vakantiewoning in het bos. Het groene gietijzeren hek zat op slot, het huis leek verlaten. Het duo besloot over dat hek te klimmen. De één zette een van zijn lichtbruine lederen stappers op een zijstang. Hij hees zich op en zwierde met de nodige souplesse over het hek heen. De andere drukte zijn donkerblauwe gymschoen met daadkracht tegen het hek. Ook hij trok zich op. Staand op de rand van het hek, zocht hij de juiste balans. Als was hij een atleet die het laatste deel van zijn balkoefening onder controle moest krijgen. Vervolgens waagde hij zich aan de afsprong...


Toen ging de tijd ineens heel traag. Een milliseconde duurde minuten. Hij landde met z'n rechtervoet op het natte, koude bladerdek. Hij gleed naar voren, maakte een onverwachtse draai met zijn been en voelde en hoorde het knakken in zijn knie. Ineens lag hij op z'n rug. Lekker zacht op die bladeren, dát wel. Hij herkende de pijn van tien jaar geleden, toen hij tijdens het squashen een deel van z'n meniscus kapot had gemaakt en zijn voorste kruisband had afgescheurd. De ander hielp hem overeind. Strompelend ging het duo naar het hek. Ze lachten toen ze ineens bedachten dat ze gevangen zaten. Het hek zat natuurlijk nog steeds op slot. De één tilde een deel van het hek uit de sponning en zorgde voor een bevrijdende opening. De andere hield zich vast aan de schouder van zijn redder en schuifelde voorzichtig richting de auto. Z'n knie was door vocht zeker twee keer zo dik geworden. Het beschadigde lichaamsonderdeel klopte als een bezetene en was onnatuurlijk heet. Helemaal wanneer je dat vergeleek met de eerder genoemde, winterse buitentemperatuur. De komende reeks te bezoeken huizen viel logischerwijs af. Het enige huis dat nu nog aangedaan werd, was het huis van de kersverse hinkepoot. Hij werd letterlijk tot aan zijn eigen voordeur ondersteund door de ander.

Om de ineens ontstane vrije tijd te doden, sloeg hij z'n laptop open. Z'n hevig kloppende en pijnlijke knie, legde hij op een stoel. Niet lang daarna was het verhaal over zijn ongelukkige afsprong afgerond...

Meer berichten