Columns

Column: 'Mama, just killed a man'

  Column
column
column

Muziek luisteren. Voor mij is dat af en toe een geweldig middel om te ontsnappen aan de waan van de dag. Neem het nummer Echoes van Pink Floyd als voorbeeld. Ik luister er vaak naar en beland zo in een compleet andere wereld. Dat dit muzikale wapenfeit 23 minuten en 31 secondes duurt, interesseert mij zeer weinig. Dat enkelen het raar vinden dat ik daarmee bijna een half uur van mijn leven vergooi, boeit me nog minder. De één gaat vissen, de ander breit, ik draai een plaat.

Ook kijk ik wel eens films of series om te ontsnappen aan de realiteit. Om de werkzaamheden voor m'n talloze opdrachtgevers af en toe helemaal los te laten, zag ik via Netflix een stel prachtseries. Of ze zich nu in een totaal andere tijd afspelen (Peaky Blinders), of juist een politieke, actuele lading hebben (House Of Cards), ik keek de serie en dacht daardoor niet meer aan de waan van de dag. Dat er soms boventallig veel geweld bij komt kijken, vind ik niet direct een probleem. Je weet tenslotte dat het niet waar is. Alhoewel: Peaky Blinders is, wanneer je je er iets meer in verdiept, wel degelijk op feiten gebaseerd.

Deze bende - vlak na de Eerste Wereldoorlog actief in Birmingham - heeft écht bestaan. Toch is dat, deels aangedikte, verhaal zeer ver van mijn persoonlijke bed en lig ik er niet wakker van. In het geval van Homeland was dat anders. In die serie draait het vaak om terrorisme. Iets dat in 'the real world' aan de orde van de dag is. Dan komt de werkelijkheid dichtbij. Dat maakt dat je er soms inderdaad over droomt. Bij muziek geldt dat soms ook. Heb je de tekst van Bohemian Rhapsody wel eens gelezen? 'Mama, just killed a man. Put a gun against his head. Pulled my trigger, now he's dead'. Eerlijk gezegd word ik licht onpasselijk van het beeld dat die tekst oproept. Ik ontsnap daardoor niet echt aan de realiteit. Tóch staat juist dit nummer van Queen op plek 1 in de Top 2000 van Radio 2. Heel veel anderen lijken die tekst dus veel minder belangrijk te vinden. Sterker: ze stemmen zelfs zoveel op dit nummer dat het de koppositie van de lijst inneemt. De realiteit is dat we vlak voor het ingaan van 2017 massaal meezingen met deze kraker: 'Bismillah! We will not let you go, let me go!'

Heel soms raken fictie en realiteit elkaar letterlijk aan. Op het moment dat ik in muziekblad OOR lees dat de tekst van het nummer 'First We Take Manhattan' van de onlangs overleden artiest Leonard Cohen eigenlijk over terrorisme gaat, dan schrik ik. Goh, ik wist dat niet. Ik heb het nummer sinds de release in de jaren tachtig echt heel vaak langs horen komen, maar besefte nooit dat dit de betekenis was (inderdaad, ik ben daarmee feitelijk net als diegenen die nooit precies op de Bohemian Rhapsody-tekst letten). De journalist noemt de woorden 'griezelig accuraat' omdat Cohen terrorisme in New York voorspelt. Jaren later, op 11 september 2001, vonden er daadwerkelijk aanslagen op het World Trade Center plaats. De OOR-redacteur meldt verder dat hij blij is dat 'de vervolgzin then we take Berlin goddank is uitgebleven'. Exact op het moment dat ik dát lees, land ik met een klap middenin de realiteit. Ik zie op tv dat een vrachtwagen voor een gigantische ravage heeft gezorgd op een kerstmarkt in Berlijn.

Ik pas direct mijn eigen 'escape from reality' toe, zet mijn verstand op nul en begin voor de zoveelste keer aan 23 minuten en 31 secondes prachtmuziek.

Dennis Dekker

Meer berichten