Logo veluws-nieuws.nl


Monnikenwerk nu bijna ten einde

  Human Interest

Zo'n kleine twintig jaar geleden had orgelbouwer Evert Jan Timmerman uit Ommen een droom. Hij wilde een eigen zeilboot maken. Samen met zijn zoon Harmen, woonachtig in Epe, begon hij aan een prachtproject dat binnenkort eindelijk zijn voltooiing nadert. Er werd een nauwkeurige ontwerptekening gemaakt op basis van de Sperwer-boeier die voor een ieder te bewonderen is in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Vader en zoon zochten en kochten het juiste hout, legden dat te drogen en gingen er zo'n 17 jaar geleden zeer gemotiveerd mee aan de slag.

Epe - Zo veel tijd, zo veel ambachtelijke handenarbeid, zo veel energie. Dit mag zeker wel monnikenwerk genoemd worden. "Maar het was tegelijkertijd een prachtige tijd. Mijn vader en ik zochten het hout uit in het Laarbos, nabij Ommen. Dát alleen al was al mooi", zo begint Harmen Timmerman te vertellen. Vervolgens begon het dromen van de daadwerkelijk te maken boot. Een boeier om precies te zijn. Dat is een Fries gladboordig zeilschip. De kromsteven is gemaakt van eikenhout. De boegen sluiten zowat haaks tegen de voor- en achterstevenbalk aan, de voorsteven eindigt verticaal, de achtersteven staat loodrecht. "Een prachtschip dat eeuwen geleden ooit steevast gebouwd werd voor de fun, voor het plezier. Dat leek ons ook wel wat."

Vader en zoon gingen daarom eerst naar de plek waar een dergelijk zeiljacht ligt: het Zuiderzeemuseum. Daar is de zogenaamde Sperwer al jaren te bekijken. Die boot werd nauwkeurig gefotografeerd en nagetekend. "Uiteindelijk is hij iets kleiner geworden, namelijk ruim 7 meter. Ik heb wel eens gehoord dat een meter boot extra, zorgt voor dubbel zoveel werk. Wij vonden 7 meter wel genoeg."
Toen het hout gedroogd was, begonnen Harmen en Evert Jan aan hun levenswerk. Elk detail werd door 'de Timmermannen' gemaakt en uitgedacht. Nu, eind december 2016, is het eind van deze immense klus eindelijk in zicht. Vorige week bijvoorbeeld werd de mast (gemaakt van larikshout uit het Duitse Zwarte Woud) geplaatst. Dergelijke mijlpalen zijn natuurlijk prachtig. Maar wanneer één der initiators er niet meer bij kan zijn, is het gevoel toch ietwat tweeledig. Harmen Timmerman: "Een kleine twee jaar geleden (14 februari 2015) overleed mijn vader plotseling. Het was voor onze hele familie een grote schok." Vader Timmerman was namelijk niet ziek. Oké, hij leed een groot gedeelte van zijn leven aan hartritmestoornissen, maar dat was 'alles'. Toch is hem dat uiteindelijk ietwat onverwacht fataal geworden. Timmerman junior was mede hierdoor vastberaden om deze boeier af te maken. De boot werd van Ommen naar het buitengebied van Epe getransporteerd en de Epenaar bouwde er eerst een loods overheen. "Zo'n kleine twee jaar lang, was ik hier wekelijks wel een paar dagen te vinden."
De houten versierselen? Harmen Timmerman maakte het op maat. Moesten er ijzeren onderdelen toegevoegd aan de twee houten zwaarden aan weerszijden van het zeilschip? De stalen helmstok aan het roer? De zelfgesmede boegspriet? De Epenaar kocht de smederijbenodigdheden en leerde het zichzelf aan. Moest er geschilderd worden? Dan deed hij dat praktisch in z'n eentje. Het bladgoud aanbrengen op de top van de meterslange mast? De sierlijke detailleringen en strips? Overal zitten Harmens vingerafdrukken. "De dood van mijn vader zorgde bij mij voor een enorme boost aan gedrevenheid. Ik was er ineens nog meer van doordrongen om dit project tot een goed einde te brengen." Menigeen hielp hem en voorzag hem van de nodige adviezen. "Van mijn vriend Eke van der Zee, zelf fervent zeiler, heb ik bijvoorbeeld erg veel geleerd. Hij was één van de personen die menig uurtje aan mij zijde stond, me hielp en me inspireerde." Toch was het Timmerman junior zelf die de meeste uren van zijn afgelopen levensjaren 'stuksloeg' onder de zelfgebouwde loods in het Eper buitengebied.

Mijlpaal

Afgelopen donderdag zorgde de aan te brengen mast voor een onbetwiste mijlpaal in het proces. De loods werd eerst weggetild door een twintigtal sterke vrienden. Vervolgens hielp dat gezelschap Harmen om dit loodzware element met uiterste precisie en rust, door gebruik van een heftruck, in de ijzeren delen van de vaste mastkoker te laten zakken. Daarna werden (zelfgesmolten) plakken lood in een rek aan de onderkant van de mast geschoven. Zo kon het gevaarte voorzichtig omhoog getrokken worden. Toen dat gelukt was, werd er spontaan geapplaudisseerd. "Zo, nu wil ik eerst even van een afstandje kijken", meldde Timmerman rationeel. Toen hij echter daadwerkelijk afstand genomen had en zag wat de handen van twee generaties gemaakt hadden, werd hij overmand door emotie. "Tjonge, wat een prachtig ding", zo sprak hij met schorre stem tegen zijn broer Henk die deze bijzondere dag ook aanwezig was. "Nu zie ik pas écht wat een enorme hoeveelheid werk hier in zit." Dit alles maakt het extra wrang dat Timmerman senior de uiteindelijke tewaterlating in april 2017 niet meer mee gaat maken. Al zeilt vader Evert Jan toch ook een beetje mee. Op de voorkant van de mastvoet heeft Harmen een zelfgemaakt bord geplaatst alwaar een met hout ingelegd portret van zijn vader zichtbaar is. "Zo is hij er toch een beetje bij." Van één essentieel aspect van dit zeiljacht was Evert Jan Timmerman trouwens wel op de hoogte: de naam. Die was vanaf het begin bekend. "De boeier heet Uiltje en is vernoemd naar zijn vrouw en onze moeder Alie."

Reageer op dit nieuws 1
Meer berichten